Ο ανθρωπος αλλο δεν κανει παρα να αναζητει το «δυο και δυο κανει τεσσερα»· διασχιζει ωκεανους, ριψοκινδυνευει τη ζωη του ψαχνοντας, μα πραγματικα φοβαται να βρει κατι. Καταλαβαινει οτι οταν το βρει, δεν θα εχει πια τιποτε αλλο να ζητησει. Φιοντορ Ντοστογιεφσκι
Ο χαμένος καιρός δε χάνεται Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν Κάποιος θεός τις συμμαζεύει Ζητά πίστη για λύτρα Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά Επιστρέφουν σε μας
Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει Ζητά δύναμη για λύτρα Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά Επιστρέφουν σε μας
Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε Τα λόγια που δεν είπαμε Τα απραγματοποίητα θαύματα Οι γιορτές που αναβλήθηκαν Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν Δεν χάθηκαν Κάποιος θεός τα φροντίζει
Όλα τελικά Επιστρέφουν σε μας
(Γ. Αγγελάκας, Σάλια,μισόλογα και τρύπιοι στίχοι,1995)
"..Καθίσαμε στο μπαλκόνι και όλα ήταν όπως πάντα.Η ίδια ώρα,οι ίδιες καρέκλες,οι ίδιοι καφέδες πάνω στο ίδιο τραπέζι.Ήμουν συντετριμμένος.Πόσες φορές είχαμε καθίσει εκεί απολαμβάνοντας τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μας..Και εκείνη ήταν η τελευταία.Η τελευταία φορά που καθόμασταν στο απογευματινό αεράκι μυρίζοντας τα καλοκαιρινά αρώματα.Πόσο αφελείς ημασταν να πιστεύουμε ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα;Πόσο ανόητοι να θυσιάζουμε τις πολύτιμες στιγμές μας στο βωμό αυτής της αδικαιολόγητης πεποίθησης;Κοιτούσα λοιπόν τα πάντα γύρω μου.Τα αντικείμενα τοποθετημένα με τον ίδιο τρόπο όπως πάντα,τη θάλασσα,τα δέντρα,τα λίγο πιο μακρινά σπίτια.Όλα θα ήταν εκεί και αύριο.Η απουσία σου δεν θα άγγιζε εκείνο το περιβάλλον από άψυχα στοιχεία.Εγώ όμως θα έπρεπε από αύριο να τα βλέπω μόνος μου.Δεν μπορούσα να αποφύγω τη σκέψη ότι όλη αυτή η θλίψη δεν ήταν αναγκαία.Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι τελείως διαφορετικά.Να μην χρειάζεται να το περάσουμε αυτό.Και όλα αυτά με έναν πολύ απλό τρόπο.Μια μικρή αλλαγή στη θέση της μελάνης στο χαρτί.Πόσα πολλά μπορεί να εξαρτηθούν από κάτι τόσο μικρό όσο το τι θα γράψεις σε ένα ηλίθιο δημόσιο έγγραφο; Η σκέψη μου πήγε σε εκείνο το καφέ.Όσοι κι αν έχουν κάτσει στο ίδιο τραπέζι που καθίσαμε τότε,λίγη σημασία έχει για μας.Αφήσαμε το δικό μας αποτύπωμα στον χρόνο τη στιγμή που οι μορφές μας,ακουμπώντας τα χέρια,κοιτούσαν έξω από το τζάμι το χαλάζι να πέφτει και τον άνεμο να φυσάει δυνατά.Δεν χρειαζόταν να μιλάμε.Απλά υπήρχαμε και μοιραζόμασταν τις ίδιες σκέψεις. Δεν μπορώ να εγγυηθώ το αύριο.. Το σήμερα είναι από μόνο του θολό.. Ξέρω μόνο πως το χθες είναι σκληρό,ακέραιο και αμετάβλητο.. Και ότι η ιστορία γράφεται από μικρούς ανθρώπους που ζουν μικρές στιγμές.. Ας συνεχίσουμε.."
Lyrics:
I've felt you coming girl, as you drew near
I knew you'd find me, cause I longed you here
Are you my desitiny? Is this how you'll appear?
Wrapped in a coat with tears in your eyes?
Well take that coat babe, and throw it on the floor
Are you the one that I've been waiting for?
As you've been moving surely toward me
My soul has comforted and assured me
That in time my heart it will reward me
And that all will be revealed
So I've sat and I've watched an ice-age thaw
Are you the one that I've been waiting for?
Out of sorrow entire worlds have been built
Out of longing great wonders have been willed
They're only little tears, darling, let them spill
And lay your head upon my shoulder
Outside my window the world has gone to war
Are you the one that I've been waiting for?
O we will know, won't we?
The stars will explode in the sky
O but they don't, do they?
Stars have their moment and then they die
There's a man who spoke wonders though I've never met him
He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"
I think of you in motion and just how close you are getting
And how every little thing anticipates you
All down my veins my heart-strings call
Are you the one that I've been waiting for?
Το καλοκαίρι ήρθε και πριν το καταλάβουμε καλά καλά, μετράμε αντίστροφα για το τέλος του. Τα checkpoints που είχαμε θέσει για φέτος, ένα ένα τα είδαμε να περνούν και να γίνονται αναμνήσεις. Παγιδευμένοι σε μια ρουτίνα αρκετή για μένα, ανυπόφορη για σένα, ζήσαμε και ζούμε στιγμές βγαλμένες σαν από τη ζαλάδα ενός ονείρου: ακαθόριστες και ρευστές. Κι όταν το όνειρο τελειώσει, τι είδους στιγμές θα μας μένουν τότε;
Θυμάμαι που οδηγούσαμε στην κατηφόρα με νεκρά και μού 'λεγες οτι φοβάσαι. Με νεκρά το αμάξι κυλάει πιο ελεύθερα και πιο γρήγορα. Για μένα όμως έτσι είναι πιο εύκολο. Τις στροφές τις απολαμβάνω καλύτερα. Εσύ φοβόσουν ότι θα χάσω τον έλεγχο όμως εγώ νιώθω σιγουριά για τον εαυτό μου. Ξέρω τι μπορώ να κάνω και τι όχι κι έτσι δεν με φοβίζουν φαινομενικά δύσκολες καταστάσεις. Μόνο ένα πράγμα με φοβίζει. Μήπως στον πανικό σου με κάνεις να μην δω καθαρά τι βρίσκεται μπροστά μας και χάσω τα πάντα.
Μην απορείς που πολλές φορές με βλέπεις να αγγίζω τον γκρεμό κοιτώντας προς τα κάτω.
Είναι που φοβάμαι τα ύψη και προσπαθώ να συνηθίσω την ιδέα της πτώσης.
Ούτε να στενοχωριέσαι που κάνω ότι θρυμματίζω μόνος μου τα εύθραυστα όνειρά μου.
Είναι που θέλω να τραβήξω την προσοχή του εαυτού μου.
Μόνο άσε με να κατεβαίνω με νεκρά την κατηφόρα και να χεις πίστη..
Εις το επανειδείν..
Είμαι εδώ για να μιλήσω για τον καρκίνο. Όχι το ζωδιο... τον άλλον... τον κακό. Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε αυτή την «κακιά αρρώστια» που κοστίζει τις ζωές σε χιλιάδες ανθρώπους ετησίως. Προσβάλλει ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού και εξαπλώνεται ώσπου προκαλεί τον θάνατο.
Αυτός λοιπόν είναι ο καρκίνος που προσβάλλει τον άνθρωπο. Ωστόσο υπάρχει και ένα αλλο, υποτιμιμένης σημαντικότητας είδος καρκίνου. Αυτό που προσβάλλει τις σχέσεις. Όπως και ο πρώτος, έτσι και αυτός, μπορεί να οφείλεται σε ενδογενεις παράγοντες, όπως είναι η προδιάθεση στον άνθρωπο και η έλλειψη χημείας στη σχέση, ή σε εξωγενείς όπως είναι το κάπνισμα, κακή διατροφή κλπ. όταν μιλάμε για τον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτοί οι δεύτεροι παραγοντες, όταν έχουμε να κάνουμε με μια σχέση, αφορούν σε λάθη, άσχημες συμπεριφορές ή απροσεξίες.
Όσο κρίμα είναι να βλαπτουμε μόνοι μας τον ιδιο μας τον εαυτό, σχεδόν τόσο είναι και να αφήνουμε μια σχέση να αργοπεθαίνει. Κάτι τέτοιο γίνεται όταν προκαλούμε άσχημες καταστάσεις ή τις αφήνουμε να διαιωνίζονται μη μιλώντας για αυτές και μην προσπαθώντας να τις διορθώσουμε. Όπως λοιπόν ένας καπνιστής γνωρίζει ότι καπνίζοντας βλάπτει τον εαυτό του όμως συνεχίζει να το κάνει με πλήρη επίγνωση, έτσι και στη σχέση, γνωρίζουμε πολλές φορές ότι το να λέμε ψέμματα ή να μην συζητάμε με τον άλλον, προκαλεί μακροπρόθεσμα φθορά, ενίοτε ανεπανόρθωτη. Γιατί όμως κάνουμε τέτοιου είδους ενέργειες;
Πολλές φορές είναι από φόβο ότι δεν θα εισακουστούμε ή από ανασφάλεια. Άλλες φορές σκεφτόμαστε: «Δεν βαριέσαι τώρα; Και να το κουβεντιασω τι θα βγει;». Κι έτσι καταφεύγουμε στην εύκολη λύση του ψεμματος. Επίσης μεγάλο κακό κάνει η άρνηση. Είναι πολύ εύκολο να αρνηθούμε ότι υπάρχει πρόβλημα ή ότι έχουμε την ευθύνη. Κανένα πρόβλημα όμως δεν λύθηκε ποτέ χωρίς την γνώση του.
Όλα αυτά βέβαια μπορούν να προληφθούν κάνοντας κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Για παράδειγμα είναι προτιμότερο να μιλάμε και να ακούμε από το να κρατάμε μέσα μας και να αγνοούμε. Επίσης πρέπει να έχουμε καθαρό μυαλό όσον αφορά τις προθέσεις μας και το τι θελουμε. Να είμαστε ξεκάθαροι στον εαυτό μας και τον άλλον. Να έχουμε επίγνωση του πού βαδίζουμε και πού είμαστε. Είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι κάτι που δεν φαίνεται δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει. Αυτά από μένα για σήμερα. Ας θυμόμαστε ότι κάποια πράγματα είναι πολύ σημαντικά για να τα χαραμιζουμε.. Καλό ξημέρωμα..
Με φρίκη διάβασα σήμερα τα χθεσινά επεισόδια στην Βαρκελώνη όπου και εκεί η αστυνομία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Ο Δήμος της Βαρκελωνης είχε ζητήσει την «έξωση« των Ισπανών αγανακτισμένων από την κεντρική πλατεία γιατί έβλαπταν τον τουρισμό της πόλης. Όταν λοιπόν οι δεύτεροι αρνήθηκαν να φύγουν, οι ισπανικές αστυνομικές αρχές τους επιτέθηκαν με πλαστικές σφαίρες και πρωτοφανή βία. Βεβαίως υπάρχουν και τα δικά μας, εγχώρια παρόμοια περιστατικά που σημειώθηκαν προχθές. Είναι τυχαίο ή μήπως η εντολή για χτύπημα στο ψαχνό είναι παγκόσμια; Και αν ούτε η ωμή βία δουλέψει, τότε τι; Θα μας εκτελούν εν ψυχρώ; Όσο για τον τουρισμό, δεν θα πω ότι οι πορείες δεν κάνουν κακό. Θα πω όμως ότι δεν δίνω δεκάρα (κι ας ζω σε τουριστική περιοχή). Ας βγει κάτι καλό από όλα αυτά κι ας μην πατήσει άνθρωπος φέτος στην Ελλαδα. Αλλά έτσι ήμασταν πάντα.. κοντόφθαλμοι. Να ναι η τσέπη μας καλά έστω και για δυο μήνες και έχει ο Θεός. Μόνο που τώρα απ' ότι φαίνεται, ο Θεος κι αν έχει, άλλο δεν δίνει. Το μήνυμα είναι σαφές.. η κατάσταση στα χέρια μας και το μέλλον δικό μας. Δεν θα πω «τα 'λεγα», όμως μου προκαλεί αηδία να βλέπω άτομα βολεμενα που την ψήφο την είχαν έτοιμη σε κάθε εκλογική περίοδο και έσπευδαν να σφίξουν χέρια διαφόρων πολιτικών και υποστήριζαν με πάθος το κόμμα τους, τώρα να επαναλαμβάνουν κλισέ που γίναν ξαφνικά της μόδας του τύπου «όλοι ίδιοι είναι», «δεν ξαναψηφίζω κανέναν τους» κλπ κλπ. Έπρεπε δηλαδή να σας το δείξουν τα κανάλια για να το καταλάβετε; Επιτέλους ξεκολλήσαμε από τις τηλεοράσεις μας και είδαμε πως η αλήθεια είναι στους κατακλεισμένους από εμάς τους ίδιους δρόμους. Ήταν αναπόφευκτη αυτή η ώρα που ο πολιτης ο απλός και όχι μόνο ο «γνωστός-άγνωστος-κουκουλοφόρος-ταραξίας» θα έπαιρνε τα όπλα και θα πυροβολουσε αυτούς που τον πυροβολούν. Ας μην κάνουμε πίσω τώρα. Και μην ξεχνάμε ότι η αλυλεγγύη είναι το μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει. Το περιτύλιγμα της μέχρι τώρα συγκαλυμμένης δικτατορίας πέφτει και γίνεται ολοφάνερο σε τι επιφάνεια κοιμόμασταν όλο αυτόν τον καιρό. Άξιοι της μοίρας μας; Ίσως. Τώρα όμως ξέρουμε και ας ελπίσουμε ότι δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Keep rocking..
Σαν χθες, σαν σήμερα Πεθαινα στα μάτια σου γλυκά Κι έμενα εδώ στο τίποτα Γεμάτος με μια ανείπωτη χαρά "Μην κλαις" μου έλεγες Και ξαπλωνες στο πλάι μου γλυκά Σαν χθες, σαν σήμερα Η μέρα που γεννήθηκα ξανά
Σαν χθες, σαν σήμερα Ξημέρωνε στα μάτια σου η χαρά Σαν χρόνου μίλημα Ψιθύριζες τραγούδια παιδικά "Μην κλαις" μου έλεγες "Το αύριο σαν αύριο περνά" Σαν χθες, σαν σήμερα Η μέρα που γεννήθηκα ξανά
Σ' αυτόν τον κόσμο που φοβάται Να αγγίξει τη φωτιά Σ' αυτόν τον κόσμο που λυπάται Γι' αυτά που είναι μακριά
Ο,τι αξίζει είσαι εσύ
Μην κλαις, στ' ορκίζομαι Στο πλάι σου θα έσβηνα ξανά
White Peonies With Pink Center
-
[image: White peonies with pink center]
White peonies with pink center
The snow-white Duchesse de Nemours is considered the ultimate white peony.
But Bow...
Make Things Easier When Moving
-
Whether you have to move your possessions from a five-bedroom house or a
one-bedroom apartment, the experience does not have to be a stressful one.
It’s...
Έκρηξη Ρομαντισμού
-
Ένα σκέτο "αι γαμήσου" αν σου πω
θα με παρεξηγήσεις
μα σαν το πει ο ποιητής
θα ψάχνεις το νόημα πίσω από τις λέξεις.
Αι γαμήσου, δεν είμαι ποιητής
Online day loan: fast and straightforward Loan
-
Are you in imperative have to be compelled to borrow cash in order that
you'll be able to like a shot discard the mastercard bill while not
creating expens...
THE BOOK OF ELI (O ΗΛΑΪ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ) - 2010
-
O ΝΤΙΛΙΒΕΡΑΣ ΑΡΓΗΣΕ.... ΠΗΓΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟ...
Μετά από μια μεγάλη καταστροφή στον πλανήτη μας, από πολέμους, σεισμούς,
λιμούς, καταποντισμούς, κομήτες, ...
Today is a 'doomy' day
-
THE CRY OF MANKIND
You can't expect to see him and survive
You'll swallow his tongue of thorns
His mouth, dripping with flies
In his glorious kingdom of f...