Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου....

Feel free to leave a comment..

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

"Παράξενο ταξίδι.."

Κάνω ένα παράξενο ταξίδι..Ένα από τα πολλά παράξενα ταξίδια που κάνω τελευταία.Περνάω από χιονισμένα χωριά και τοπία που δεν μοιάζουν με τίποτα που έχω ξαναδεί.Θυμάσαι που σου έλεγα ότι ποτέ δεν είμαι τυχερός με το χιόνι;Ότι όπου κι αν πάω,είναι σαν να με αποφεύγει;Η τύχη τελικά με αποζημίωσε.Καθώς λοιπόν βλέπω όλες αυτές τις χιονισμένες εκτάσεις,μόνο μια σκέψη περνά από το μυαλό μου:μακάρι να τις βλέπαμε μαζί..
Φαντάζομαι ότι κάθεσαι δίπλα μου και μοιράζεσαι τον ενθουσιασμό μου γελώντας και λέγοντάς μου ότι κάπου εδώ θα ήθελες να μέναμε.Κι εγώ σε κοιτάζω με μάτια βουρκωμένα και δεν λέω τίποτα,γιατί ξέρω ότι δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να περιγράψω το μεγαλειώδες συναίσθημα που με κατακλύζει απλά γιατί έκανα κι εγώ την ίδια ακριβώς σκέψη.Τώρα όμως τα μάτια μου βουρκώνουν γιατί η θέση δίπλα μου μένει άδεια και τα όνειρα ατελή.
Θυμάσαι όταν ήρθες στη Σπάρτη να με δεις και σου πήρα το μπαλόνι-καρδιά από μια γυναίκα που γυρνούσε όλη την Ελλάδα ντυμένη κλόουν πουλώντας καρδιές;Μου έδωσε και μαρκαδόρο για να σου γράψω αφιέρωση.Μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση το κουράγιο της να ταξιδεύει μόνη,οξύμωρα πουλώντας καρδιές σε ερωτευμένους.Θυμάσαι τι σου είχε πει;"Είσαι πολύ τυχερή που τον έχεις!".Τι ειρωνεία!..
Ή τότε που ήμουν άρρωστος και ήμασταν στο σπίτι μου..Πόσο απολάμβανες που με φρόντιζες..Και πόσο χάρηκες που βρήκες τρόπο να στύψεις το μήλο και να το βάλεις σε χυμό!Και τι συζητήσεις κάναμε μπροστά στο τζάκι..Όλα τα σχέδια στο πάτωμα.Γιορτή!Ίσως χανόμαστε επειδή δεν κάνουμε σχέδια πιο συχνά.Επειδή προτιμάμε να αναλωθούμε σε μικρότητες,παρά να αφιερωθούμε στο μεγαλείο της αγάπης μας.
Μ'αυτά και μ'αυτά,τώρα δεν ξέρω αν είσαι ακόμα εκεί ή αν έφυγες.Μου είπες ότι θα είσαι για πάντα εκεί,όμως τα λόγια είναι σαν τα λουλούδια..στο κρύο μαραίνονται.Αν είχα μια ευχή,αυτή θα ήταν να μου έδινες το χέρι σου και να σε ταξίδευα.Να έβλεπες ό,τι σου δείχνω.Ότι έχεις όλους τους λόγους να χαμογελάς,γιατί δεν αφήνω ούτε ένα δάκρυ να κυλήσει στο πρόσωπό σου.Ότι ο χρόνος είναι με το μέρος μας γιατί είμαστε μαζί και όσο είμαστε μαζί,η ζωή είναι ευλογία.Ότι δεν είμαι μακριά σου και ποτέ δεν ήμουν γιατί την απόσταση δεν τη μετράω σε χιλιόμετρα κι έτσι την έχω μηδενίσει.Γιατί κάθε στιγμή σε νιώθω δίπλα μου.Ό,τι βλέπω,το βλέπεις κι εσύ.Ό,τι εισπράττω,το εισπράττεις κι εσύ μαζί μου.Κατοικείς μέσα μου κι έτσι δεν υπάρχω χωρίς εσένα.Κι αν με αφήσεις,θα γίνεις φάντασμα που θα στοιχειώνει το κορμί μου για πάντα.
Αν είχα μόνο μια μέρα μαζί σου,θα σε πήγαινα στη θάλασσα που τόσο σου αρέσει.Δεν θα άφηνα το χέρι σου ούτε για μια στιγμή και τα μάτια μου θα ήταν κολλημένα πάνω σου.Θα καθόμουν ξύπνιος μαζί σου όλη νύχτα και θα σου μιλούσα για ό,τι μας κυριεύει.Και ύστερα θα πουλούσα την ψυχή μου για να παγώσουμε για πάντα σ'εκείνη τη νύχτα.Και δεν θα ξημέρωνε ποτέ.Τίποτα δεν θα μας διέκοπτε.Ο χρόνος θα έπαιρνε μια καινούρια μορφή ειδικά για μας.Δεν θα γερνούσαμε ποτέ και η ζωή θα στροβιλιζόταν ολόγυρά μας μέχρι που όλα θα γίνονταν εμείς.
Τι άλλο να γράψω με ένα δανεικό στιλό στο τρένο;Έτσι κι αλλιώς το χαρτί θα λιώσει και οι λέξεις θα σβήσουν.Όσο κι αν σε αγγίζουν τώρα που τις διαβάζεις,όση δύναμη κι αν έχουν πάνω σου αυτή τη στιγμή,κάποτε θα χαθούν και δεν θα υπάρχουν ούτε σαν ανάμνηση.Τίποτα δεν κρατάει σε αυτόν τον κόσμο των πεπερασμένων πραγμάτων.Όλα είναι φτιαγμένα για να τελειώσουν,να πεθάνουν,να σβηστούν και να ξεχαστούν.Εμείς όμως είχαμε (έχουμε;) την ευκαιρία να μείνουμε για πάντα.Γιατί όταν μοιράζεσαι αγνή και ωμή αγάπη,γίνεσαι αιωνιότητα και η αιωνιότητα γίνεται εσύ.Τα πάντα κλείνονται σε μια αγκαλιά μας και έτσι αγκαλιασμένοι χαραζόμαστε στο πέπλο του χρόνου..


AMOS LEE-HELLO AGAIN

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011

"Why are you running away?.."


Lyrics:
Ooooh Babe
Don't leave me now
Don't say it's the end of the road
Remember the flowers I sent
I need you Babe
To put through the shredder
In front of my friends
Ooooh Babe
Don't leave me now
How could you go?
When you know how I need You
To beat to a pulp on a Saturday night
Ooooh Babe
Don't leave me now
How can you treat me this way
Running away
Ooooh Babe
Why are you running away?
Ooooh Babe!

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

"The edge of things to come.."

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι'αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μην καυχιέται γι'αυτό

*****
Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
Ζητά δύναμη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

(Γ. Αγγελάκας, Σάλια,μισόλογα και τρύπιοι στίχοι,1995)

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011

"Τελευταία φορά.."


"..Καθίσαμε στο μπαλκόνι και όλα ήταν όπως πάντα.Η ίδια ώρα,οι ίδιες καρέκλες,οι ίδιοι καφέδες πάνω στο ίδιο τραπέζι.Ήμουν συντετριμμένος.Πόσες φορές είχαμε καθίσει εκεί απολαμβάνοντας τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μας..Και εκείνη ήταν η τελευταία.Η τελευταία φορά που καθόμασταν στο απογευματινό αεράκι μυρίζοντας τα καλοκαιρινά αρώματα.Πόσο αφελείς ημασταν να πιστεύουμε ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα;Πόσο ανόητοι να θυσιάζουμε τις πολύτιμες στιγμές μας στο βωμό αυτής της αδικαιολόγητης πεποίθησης;Κοιτούσα λοιπόν τα πάντα γύρω μου.Τα αντικείμενα τοποθετημένα με τον ίδιο τρόπο όπως πάντα,τη θάλασσα,τα δέντρα,τα λίγο πιο μακρινά σπίτια.Όλα θα ήταν εκεί και αύριο.Η απουσία σου δεν θα άγγιζε εκείνο το περιβάλλον από άψυχα στοιχεία.Εγώ όμως θα έπρεπε από αύριο να τα βλέπω μόνος μου.Δεν μπορούσα να αποφύγω τη σκέψη ότι όλη αυτή η θλίψη δεν ήταν αναγκαία.Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι τελείως διαφορετικά.Να μην χρειάζεται να το περάσουμε αυτό.Και όλα αυτά με έναν πολύ απλό τρόπο.Μια μικρή αλλαγή στη θέση της μελάνης στο χαρτί.Πόσα πολλά μπορεί να εξαρτηθούν από κάτι τόσο μικρό όσο το τι θα γράψεις σε ένα ηλίθιο δημόσιο έγγραφο;
Η σκέψη μου πήγε σε εκείνο το καφέ.Όσοι κι αν έχουν κάτσει στο ίδιο τραπέζι που καθίσαμε τότε,λίγη σημασία έχει για μας.Αφήσαμε το δικό μας αποτύπωμα στον χρόνο τη στιγμή που οι μορφές μας,ακουμπώντας τα χέρια,κοιτούσαν έξω από το τζάμι το χαλάζι να πέφτει και τον άνεμο να φυσάει δυνατά.Δεν χρειαζόταν να μιλάμε.Απλά υπήρχαμε και μοιραζόμασταν τις ίδιες σκέψεις.
Δεν μπορώ να εγγυηθώ το αύριο..
Το σήμερα είναι από μόνο του θολό..
Ξέρω μόνο πως το χθες είναι σκληρό,ακέραιο και αμετάβλητο..
Και ότι η ιστορία γράφεται από μικρούς ανθρώπους που ζουν μικρές στιγμές..
Ας συνεχίσουμε.."

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

"Are you..?"




Lyrics:
I've felt you coming girl, as you drew near
I knew you'd find me, cause I longed you here
Are you my desitiny? Is this how you'll appear?
Wrapped in a coat with tears in your eyes?
Well take that coat babe, and throw it on the floor
Are you the one that I've been waiting for?

As you've been moving surely toward me
My soul has comforted and assured me
That in time my heart it will reward me
And that all will be revealed
So I've sat and I've watched an ice-age thaw
Are you the one that I've been waiting for?

Out of sorrow entire worlds have been built
Out of longing great wonders have been willed
They're only little tears, darling, let them spill
And lay your head upon my shoulder
Outside my window the world has gone to war
Are you the one that I've been waiting for?

O we will know, won't we?
The stars will explode in the sky
O but they don't, do they?
Stars have their moment and then they die

There's a man who spoke wonders though I've never met him
He said, "He who seeks finds and who knocks will be let in"
I think of you in motion and just how close you are getting
And how every little thing anticipates you
All down my veins my heart-strings call
Are you the one that I've been waiting for?

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

"Με Νεκρά.."

Το καλοκαίρι ήρθε και πριν το καταλάβουμε καλά καλά, μετράμε αντίστροφα για το τέλος του. Τα checkpoints που είχαμε θέσει για φέτος, ένα ένα τα είδαμε να περνούν και να γίνονται αναμνήσεις. Παγιδευμένοι σε μια ρουτίνα αρκετή για μένα, ανυπόφορη για σένα, ζήσαμε και ζούμε στιγμές βγαλμένες σαν από τη ζαλάδα ενός ονείρου: ακαθόριστες και ρευστές. Κι όταν το όνειρο τελειώσει, τι είδους στιγμές θα μας μένουν τότε;

Θυμάμαι που οδηγούσαμε στην κατηφόρα με νεκρά και μού 'λεγες οτι φοβάσαι. Με νεκρά το αμάξι κυλάει πιο ελεύθερα και πιο γρήγορα. Για μένα όμως έτσι είναι πιο εύκολο. Τις στροφές τις απολαμβάνω καλύτερα. Εσύ φοβόσουν ότι θα χάσω τον έλεγχο όμως εγώ νιώθω σιγουριά για τον εαυτό μου. Ξέρω τι μπορώ να κάνω και τι όχι κι έτσι δεν με φοβίζουν φαινομενικά δύσκολες καταστάσεις. Μόνο ένα πράγμα με φοβίζει. Μήπως στον πανικό σου με κάνεις να μην δω καθαρά τι βρίσκεται μπροστά μας και χάσω τα πάντα.

Μην απορείς που πολλές φορές με βλέπεις να αγγίζω τον γκρεμό κοιτώντας προς τα κάτω.
Είναι που φοβάμαι τα ύψη και προσπαθώ να συνηθίσω την ιδέα της πτώσης.
Ούτε να στενοχωριέσαι που κάνω ότι θρυμματίζω μόνος μου τα εύθραυστα όνειρά μου.
Είναι που θέλω να τραβήξω την προσοχή του εαυτού μου.

Μόνο άσε με να κατεβαίνω με νεκρά την κατηφόρα και να χεις πίστη..
Εις το επανειδείν..

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

"Πριν το τέλος.."



"..όλο φεύγω..
..πριν μείνουμε μόνοι..
..το τέλος μη δω.."

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

"Relationship Cancer.."

Είμαι εδώ για να μιλήσω για τον καρκίνο. Όχι το ζωδιο... τον άλλον... τον κακό. Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε αυτή την «κακιά αρρώστια» που κοστίζει τις ζωές σε χιλιάδες ανθρώπους ετησίως. Προσβάλλει ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού και εξαπλώνεται ώσπου προκαλεί τον θάνατο.

Αυτός λοιπόν είναι ο καρκίνος που προσβάλλει τον άνθρωπο. Ωστόσο υπάρχει και ένα αλλο, υποτιμιμένης σημαντικότητας είδος καρκίνου. Αυτό που προσβάλλει τις σχέσεις. Όπως και ο πρώτος, έτσι και αυτός, μπορεί να οφείλεται σε ενδογενεις παράγοντες, όπως είναι η προδιάθεση στον άνθρωπο και η έλλειψη χημείας στη σχέση, ή σε εξωγενείς όπως είναι το κάπνισμα, κακή διατροφή κλπ. όταν μιλάμε για τον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτοί οι δεύτεροι παραγοντες, όταν έχουμε να κάνουμε με μια σχέση, αφορούν σε λάθη, άσχημες συμπεριφορές ή απροσεξίες.

Όσο κρίμα είναι να βλαπτουμε μόνοι μας τον ιδιο μας τον εαυτό, σχεδόν τόσο είναι και να αφήνουμε μια σχέση να αργοπεθαίνει. Κάτι τέτοιο γίνεται όταν προκαλούμε άσχημες καταστάσεις ή τις αφήνουμε να διαιωνίζονται μη μιλώντας για αυτές και μην προσπαθώντας να τις διορθώσουμε. Όπως λοιπόν ένας καπνιστής γνωρίζει ότι καπνίζοντας βλάπτει τον εαυτό του όμως συνεχίζει να το κάνει με πλήρη επίγνωση, έτσι και στη σχέση, γνωρίζουμε πολλές φορές ότι το να λέμε ψέμματα ή να μην συζητάμε με τον άλλον, προκαλεί μακροπρόθεσμα φθορά, ενίοτε ανεπανόρθωτη. Γιατί όμως κάνουμε τέτοιου είδους ενέργειες;

Πολλές φορές είναι από φόβο ότι δεν θα εισακουστούμε ή από ανασφάλεια. Άλλες φορές σκεφτόμαστε: «Δεν βαριέσαι τώρα; Και να το κουβεντιασω τι θα βγει;». Κι έτσι καταφεύγουμε στην εύκολη λύση του ψεμματος. Επίσης μεγάλο κακό κάνει η άρνηση. Είναι πολύ εύκολο να αρνηθούμε ότι υπάρχει πρόβλημα ή ότι έχουμε την ευθύνη. Κανένα πρόβλημα όμως δεν λύθηκε ποτέ χωρίς την γνώση του.

Όλα αυτά βέβαια μπορούν να προληφθούν κάνοντας κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Για παράδειγμα είναι προτιμότερο να μιλάμε και να ακούμε από το να κρατάμε μέσα μας και να αγνοούμε. Επίσης πρέπει να έχουμε καθαρό μυαλό όσον αφορά τις προθέσεις μας και το τι θελουμε. Να είμαστε ξεκάθαροι στον εαυτό μας και τον άλλον. Να έχουμε επίγνωση του πού βαδίζουμε και πού είμαστε. Είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι κάτι που δεν φαίνεται δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει. Αυτά από μένα για σήμερα. Ας θυμόμαστε ότι κάποια πράγματα είναι πολύ σημαντικά για να τα χαραμιζουμε.. Καλό ξημέρωμα..

Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

"Godforsaken.. Me"


Δεν είναι ότι μου αρέσει το παρόν.. για το μέλλον ζω..

Δεν είναι ότι απολαμβανω τις μέρες μου σε αυτό το γαμημένο, ξεχασμένο μέρος.. για να φύγω μένω..

Ούτε είναι ότι σε κατηγορώ και τα ρίχνω πάνω σου.. είναι η επιθυμία που είναι μεγαλη..

Where is the road I follow to leave..?

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

"Johnny got his gun.."



Με φρίκη διάβασα σήμερα τα χθεσινά επεισόδια στην Βαρκελώνη όπου και εκεί η αστυνομία έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Ο Δήμος της Βαρκελωνης είχε ζητήσει την «έξωση« των Ισπανών αγανακτισμένων από την κεντρική πλατεία γιατί έβλαπταν τον τουρισμό της πόλης. Όταν λοιπόν οι δεύτεροι αρνήθηκαν να φύγουν, οι ισπανικές αστυνομικές αρχές τους επιτέθηκαν με πλαστικές σφαίρες και πρωτοφανή βία.
Βεβαίως υπάρχουν και τα δικά μας, εγχώρια παρόμοια περιστατικά που σημειώθηκαν προχθές. Είναι τυχαίο ή μήπως η εντολή για χτύπημα στο ψαχνό είναι παγκόσμια; Και αν ούτε η ωμή βία δουλέψει, τότε τι; Θα μας εκτελούν εν ψυχρώ;
Όσο για τον τουρισμό, δεν θα πω ότι οι πορείες δεν κάνουν κακό. Θα πω όμως ότι δεν δίνω δεκάρα (κι ας ζω σε τουριστική περιοχή). Ας βγει κάτι καλό από όλα αυτά κι ας μην πατήσει άνθρωπος φέτος στην Ελλαδα. Αλλά έτσι ήμασταν πάντα.. κοντόφθαλμοι. Να ναι η τσέπη μας καλά έστω και για δυο μήνες και έχει ο Θεός. Μόνο που τώρα απ' ότι φαίνεται, ο Θεος κι αν έχει, άλλο δεν δίνει. Το μήνυμα είναι σαφές.. η κατάσταση στα χέρια μας και το μέλλον δικό μας. Δεν θα πω «τα 'λεγα», όμως μου προκαλεί αηδία να βλέπω άτομα βολεμενα που την ψήφο την είχαν έτοιμη σε κάθε εκλογική περίοδο και έσπευδαν να σφίξουν χέρια διαφόρων πολιτικών και υποστήριζαν με πάθος το κόμμα τους, τώρα να επαναλαμβάνουν κλισέ που γίναν ξαφνικά της μόδας του τύπου «όλοι ίδιοι είναι», «δεν ξαναψηφίζω κανέναν τους» κλπ κλπ. Έπρεπε δηλαδή να σας το δείξουν τα κανάλια για να το καταλάβετε; Επιτέλους ξεκολλήσαμε από τις τηλεοράσεις μας και είδαμε πως η αλήθεια είναι στους κατακλεισμένους από εμάς τους ίδιους δρόμους. Ήταν αναπόφευκτη αυτή η ώρα που ο πολιτης ο απλός και όχι μόνο ο «γνωστός-άγνωστος-κουκουλοφόρος-ταραξίας» θα έπαιρνε τα όπλα και θα πυροβολουσε αυτούς που τον πυροβολούν. Ας μην κάνουμε πίσω τώρα. Και μην ξεχνάμε ότι η αλυλεγγύη είναι το μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει. Το περιτύλιγμα της μέχρι τώρα συγκαλυμμένης δικτατορίας πέφτει και γίνεται ολοφάνερο σε τι επιφάνεια κοιμόμασταν όλο αυτόν τον καιρό. Άξιοι της μοίρας μας; Ίσως. Τώρα όμως ξέρουμε και ας ελπίσουμε ότι δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Keep rocking..