Ο ανθρωπος αλλο δεν κανει παρα να αναζητει το «δυο και δυο κανει τεσσερα»· διασχιζει ωκεανους, ριψοκινδυνευει τη ζωη του ψαχνοντας, μα πραγματικα φοβαται να βρει κατι. Καταλαβαινει οτι οταν το βρει, δεν θα εχει πια τιποτε αλλο να ζητησει. Φιοντορ Ντοστογιεφσκι
Ένα ευχαριστώ χρωστάω για κάποιες μέρες που έγιναν πιο φωτεινές και κάποιες νύχτες που έγιναν πιο όμορφες..Μην φοβάσαι..Ό,τι είναι αληθινό δεν χάνεται.Είναι δύσκολα αυτά που βρίσκονται μπροστά μας, αλλά θα βρούμε τον δρόμο μας.Το ξέρω γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Είναι σκληρό αυτό που θες να το έχεις όμως να μην μπορείς να το αγγίξεις.Αν μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό μου,αυτό το βάρος θα γινόταν πιο ελαφρύ.Μακάρι να με ένιωθες κάθε φορά που σε έχω στο μυαλό μου..
Να έχεις πίστη..Γιατί αν δεν έχουμε σε αυτό,τότε δεν ξέρω σε τι θα μπορούσαμε να έχουμε.Απλά μείνε εκεί..
Lyrics: Think for yourself you know what you need in this life See for yourself and feel your soul come alive tonight Here in the moment we share, trembling between the worlds we stare Out at starlight enshrined, veiled like diamonds in...
...Time can be the answer, take a chance, lose it all It's a simple mistake to make to create love and to fall So rise and be your master you don't need to be a slave Of memory ensnared in a web, in a cage
I have found my way to fly free from the constraints of time I have soared through the sky seen life far below in mind Breathed in truth, love, serene, sailed on OCEANS OF BELIEF Searched and found life inside, we're not just a moment in time...
...Can be the answer, take a chance lose it all It's a simple mistake to make to create love and to fall So rise and be your master you don't need to be a slave Of memory ensnared in a web, in a cage
Πέρασαν κάποιες μέρες από το "πικρό τέλος" και εκείνο το περίεργο φθινόπωρο που έσκασε μύτη μέσα στο καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του.Φαίνεται ότι βρίσκουμε τον δρόμο μας σιγά σιγά.Όχι ότι ξέχναμε, απλά αφήνουμε πίσω κάποια πράγματα.Όμως υπάρχουν οι αναμνήσεις που τα φέρνουν όλα στο μυαλό μας πού και πού.Και φυσικά τα τραγούδια..Όλα εκείνα τα τραγούδια και οι μουσικές που έντυσαν τις καλύτερες στιγμές μας..Όπου κι αν είμαστε,ό,τι κι αν κάνουμε,πάντα θα υπάρχουν αυτά να μας φέρνουν τη γεύση εκείνων των εποχών.Είναι σαν να γράφτηκαν για μας.Για να τα ακούσουμε,να τα τραγουδήσουμε πιασμένοι από τους ώμους,να χτυπηθούμε και να δακρύσουμε με αυτά.Είναι πολύ περίεργο το τι μπορεί να σου κάνει ένα τραγούδι..Σε συγκινεί, σου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις και,αν το συνδυάσεις με κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό ή κατάσταση,τότε σου εξασφαλίζει και μια μόνιμη ανατριχίλα όποτε το ακούς για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Μπορεί οι δρόμοι μας να είναι διαφορετικοί λοιπόν τώρα..μπορεί και να μην ξαναβρεθούμε ποτέ με κάποιους από εσάς,αλλά ξέρω ότι..ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει το αύριο,τα τραγούδια με τα οποία μεθύσαμε κάποιες βραδιές, απογεύματα ή ακόμα και πρωινά,θα υπάρχουν πάντα και ο φόβος του παρόντος θα χάνεται μέσα σε μια γλυκιά,μαγική...μελωδία.
Lyrics:
Now you all know The bards and their songs When hours have gone by I'll close my eyes In a world far away We may meet again But now hear my song About the dawn of the night Let's sing the bards' song
Tomorrow will take us away Far from home No one will ever know our names But the bards' songs will remain Tomorrow will take it away The fear of today It will be gone Due to our magic songs
There's only one song Left in my mind Tales of a brave man Who lived far from here Now the bard songs are over And it's time to leave No one should ask you for the name Of the one Who tells the story
Tomorrow will take us away Far from home No one will ever know our names But the bards' songs will remain Tomorrow all will be known And you're not alone So don't be afraid In the dark and cold 'Cause the bards' songs will remain They all will remain
In my thoughts and in my dreams They're always in my mind These songs of hobbits, dwarves and men And elves Come close your eyes You can see them too
"Τελευταία γυρνάει στο μυαλό μου ένα όραμα..Είναι βράδυ και περπατάω σε έναν πολύ γνωστό μου δρόμο της Αμαλιάδας..Δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω, μόνο παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Στις δύο πλευρές του δρόμου υπάρχουν λάμπες στη σειρά που ρίχνουν το μοναδικό φως.Καθώς περπατάω, δύο δύο οι λάμπες σβήνουν σαν περνάω ανάμεσα τους.Στην αρχή μου φαίνονται αμέτρητες αλλά ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι λιγοστεύουν..φτάνω στο τέλος και ξέρω ότι μόλις σβήσει και η τελευταία..τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.."
Αυτό ήταν λοιπόν..Τέλος η παράσταση..Έχω πολλά που θα θελα να γράψω αλλά οι λέξεις είναι φτωχές.Πέντε χρόνια πέρασαν..Τα πέντε καλύτερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου.Γνώρισα πολλά και διαφορετικά άτομα από τα οποία πήρα και κάτι.Αυτά τα χρόνια έμαθα, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα και πλήγωσα, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι βρήκα τον εαυτό μου.
Πήρα την απόφαση να τελειώσω τη φοιτητική μου ζωή με έναν όχι και τόσο συμβατικό τρόπο.Πολλοί είχαν τις ενστάσεις τους αλλά δεν τους κατηγορώ.Είναι δικά μου τα όνειρα και, αν και εύθραυστα, δεν θα τα αφήσω έτσι εύκολα να σπάσουν.Κι αν τελικά σπάσουν.. δικιά μου η χαρά, δικό μου το αίμα, δικός μου κι ο τρόμος..Και ξέρω στα σίγουρα ότι δεν είμαι ο μόνος.Όλα είναι δρόμος ρε παιδιά.Μην το ξεχνάμε αυτό.
Θα θυμάμαι για πάντα όσους μου στάθηκαν ή απλά μου πρόσφεραν τη φιλία τους.Στο μυαλό μου για κάποιο λόγο μου χει μείνει μια εικόνα με τέσσερα άτομα(που δεν έμειναν για πολύ έτσι) κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο.Μετανιώνω μόνο για όσα δεν έκανα.Κυρίως για το ότι δεν ήρθα όσο κοντά θα ήθελα με κάποια συγκεκριμένα άτομα (ξέρεις εσύ..).Και το υποστηρίζω ότι οι στιγμές που περνούν δεν χάνονται.Υπάρχει κάπου ένα μέρος όπου όλα είναι εντάξει.Είμαστε για πάντα φοιτητές και για πάντα όπως ήμασταν στις αναμνήσεις μας.Αραχτοί σε κάποιο σπίτι, στην παραλία με κιθάρα, η στο μαγαζί με ατέλειωτα χτυπήματα.Αλλά και αυτά που θέλαμε και δεν έγιναν ποτέ..εκεί υπάρχουν.
Τώρα λοιπόν που και τα τελευταία φώτα έσβησαν,θέλω να ευχαριστήσω όσους ήταν εκεί για μένα αυτά τα χρόνια και όσους με αγάπησαν γι'αυτό που είμαι.Δεν χρειάζονται ονόματα.Ξέρουν ποιοι είναι.Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα που με βοήθησαν να βρω ποιος είμαι.Δεν έχω λόγια για σας.Να είστε πάντα καλά και να πίνετε καμιά μπίρα στην υγειά μου για τις παλιές στιγμές.Ευχαριστώ για τις χαρές και τα δάκρυα που μου δώσατε.Θα κάνω τα πάντα για να μην ξεχάσω.Κάντε κι εσείς το ίδιο.
Από εδώ αρχίζει η ζωή μου.Μια ζωή χωρίς κάποιους από τους πιο σημαντικούς για μένα ανθρώπους.Μου είναι δύσκολο να αφήνω άτομα και καταστάσεις.Αλλά πολλές φορές δεν έχουμε άλλη επιλογή.Η ζωή είναι σαν τρένο.Επιλέγεις τον προορισμό αλλά όχι και την ακριβή διαδρομή.
Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με όσα θέλω να πω αλλά κάπου εδώ σταματάω.Αντίο μέχρι να ξαναβρεθούμε στα ίδια μέρη.Ίσως τότε να είμαστε λίγο διαφορετικοί αλλά...χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.Μόνο τρόπο να κοιτάνε...
Καλή αντάμωση και καλή τύχη σε όλα..
Για σένα ρε Βάγγο..
"Φίλε μου πάνω στο χαμό μου δεν σου πα χαιρετίσματα απ'το δεντρο το λατρεμένο
Από τον μάγο κι απ'της βροχής τα ξεχειλίσματα στο φράγμα
Είναι κάποιοι ανάμεσά μας οι οποίοι έχουν πράγματα στη ψυχή τους διαφορετικά από τους υπόλοιπους.Ζουν για αυτά και δεν χαραμίζονται ούτε αναλώνονται σε ανούσιες καταστάσεις.Συλλέγουν εικόνες και τις κάνουν τέχνη.
Ωραία όλα αυτά,όμως υπάρχει μια αλήθεια κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές..Η εποχή μας κάθε άλλο παρά στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους.Αντίθετα προσπαθεί να τους αλλάξει και να τους κάνει ίδιους με τη μάζα.Αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια,απλά τους εξοντώνει.Το θλιβερό είναι όταν βλέπεις αυτή την συμπεριφορά από άτομα που μοιράζονται -υποτίθεται- τα ίδια θέλω με σένα.Σε κάνει να θες να τα παρατήσεις όλα.Θα τους κάνεις το χατίρι;..
Η σημερινή κοινωνία και το πνεύμα της εποχής έχουν τυποποιήσει τα πάντα.Βάζουν barcode ακόμα και σε πράγματα που βγαίνουν από τη ψυχή και μέχρι πρότινος ήταν νόμος να μένουν απείραχτα.Με αυτό τον τρόπο σε κάνει ή να προσαρμοστείς με τη τάξη πραγμάτων,ή να περιθωριοποιηθείς.Τι επιλέγεις;..
Μην τους κάνεις τη χάρη.Το χαβά σου εσύ.Χρειαζόμαστε αυτά τα άτομα..αυτή την αυθεντικότητα και την απλότητα.Μην απογοητεύεσαι.Ακόμα κι αν τα φτερά σου μοιάζουν κομμένα,φτάνει λίγο πείσμα για να δεις ότι απλά από την συγκεκριμένη οπτική γωνία φαίνονται έτσι.Αν βγεις από τα βάθη της απογοήτευσης, θα δεις τα φτερά σου ανέγγιχτα.Δώσε αυτό που έχεις μέσα σου και σε όποιον αρέσει.Είναι δικό σου και μέσα σε αυτό υπάρχει μια αλήθεια ξεχασμένη.."Εσύ είσαι εσύ και είσαι γιατί μόνο έτσι μπορεί να είναι.Εκεί είσαι ελεύθερος.."
Πρέπει μόνο να ξέρουμε ποιοι είμαστε και σε τι πιστεύουμε.Αυτό φτάνει για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα..
Lyrics:
Hold up... hold on... don't be scared You'll never change what's been and gone May your smile... Shine on... Don't be scared Your destiny may keep you warm.
Cos all of the stars are fading away Just try not to worry you'll see them some day Take what you need and be on your way And stop crying your heart out
Get up... Come on... why you scared You'll never change what been and gone
Φέτος, το καλοκαίρι αποφάσισε να δοκιμάσει την υπομονή μας.Τελικά απ'ότι φαίνεται μας έκανε τη χάρη να έρθει.Στο τέλος πάντα έρχεται υποθέτω..Μένει να δούμε τι μας επιφυλάσσει.Όπως κάθε χρόνο, θα συναντήσουμε ανθρώπους που μας έχουν λείψει και θα μας λείψουν άνθρωποι που δεν θα καταφέρουμε να δούμε. Πολλές σκέψεις και προβληματισμοί ενόψει του φετινού καλοκαιριού.Κάποιοι από μας σχεδιάζουν το πού θα πάνε διακοπές, άλλοι θέλουν να βρουν απαντήσεις για τη ζωή τους και άλλοι ξέρουν ότι μετά το τέλος του καλοκαιριού όλα θα είναι διαφορετικά.Άλλοι πάλι δεν θα απολαύσουν τις διακοπές τους γιατί θα σκέφτονται πολύ. Καλοκαίρι σημαίνει ανεμελιά,τρέλες,βόλτες και τα μυαλά στα κάγκελα γενικότερα.Από την άλλη φθινόπωρο σημαίνει μελαγχολία,προβληματισμοί και επιστροφή στην πραγματικότητα.Τα δύσκολα είναι για αυτούς που ψάχνουν ακόμα να βρουν τον δρόμο τους.Αναλώνονται σε σκέψεις λίγο πριν κοιμηθούν και χάνουν την αίσθηση παρόντος και παρελθόντος.Υποθέτω πως είναι καταδικασμένοι αυτοί που έχουν φθινόπωρο στη ψυχή τους..Καταδικασμένοι να βιώνουν φθινόπωρο στη μέση του καλοκαιριού..
Θα βρούμε τον δρόμο μας ρε Άρια ..πού θα πάει..
Υ.Γ.:Υπάρχει τραγούδι σε αυτή την ανάρτηση.Απλά δεν φαίνεται γιατί δεν το ξέρουμε ακόμα.. Καλή αντάμωση..
Οι πολυαγαπημένοι Αnathema επέστρεψαν με νέο album με τίτλο "We're here because we're here".Την πρώτη φορά που το άκουσα με ησυχία,η αλήθεια είναι ότι δεν με κέρδισε.Όχι ότι δεν μου άρεσε,αλλά δεν με έκανε να θέλω τρελά να το ξανακούσω.Στις επόμενες ακροάσεις όμως μπορώ να πω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα..Κάτι μου λέει ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα το έχω λατρέψει.. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του album είναι ότι έχει αρκετά φρέσκο ήχο και δεν μοιάζει απόλυτα με κανένα από τα προηγούμενα.Συνδυάζει μελωδικότητα και ατμόσφαιρα με τέλεια φωνητικά(όπως πάντα άλλωστε),όσο πρέπει "βαριές" κιθάρες και επίσης όσο πρέπει δυνατά drums.Προβλέπω ότι θα είναι η τέλεια συντροφιά τα βράδια του καλοκαιριού που έρχεται..
Tracklist:
Thin air
Summer night horizon
Dreaming light
Everything
Angels walk among us
Presence
A simple mistake
Get off, get out
Universal
Hindsight
Ένα από τα αγαπημένα μου του album (αυτή τη στιγμή):
Πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων!Όλοι υποτίθεται ότι θέλουμε το ίδιο..φίλους που να μοιραζόμαστε μαζί τους την πραγματικότητά μας.Όμως προσπαθείς να δείξεις στον άλλον την δική σου πραγματικότητα και,αν είναι κάτι διαφορετικό από ό,τι έχει μάθει και συνηθίσει,σε απορρίπτει προσποιούμενος ότι ακούει και απλά διαφωνεί. Είναι τόσο απλά τα πράγματα.Αν όλοι θέλουμε το ίδιο για τον κόσμο και έχουμε την ανάγκη απλά να ακούσουμε από ένα φιλικό πρόσωπο ότι όλα θα πάνε καλά και.. "χαμογέλα,ο εφιάλτης τελείωσε",τότε γιατί όλη αυτή η φασαρία;...
Στις 16 Μαΐου η παγκόσμια μουσική κοινότητα έχασε έναν θρύλο της που διαμόρφωσε και έδωσε πνοή στη heavy metal.Ο λόγος για τον Ronnie James Dio, ο οποίος έχασε τελικά τη μάχη με τον καρκίνο. Δεν ξέρω τι μπορεί κανείς να πει για αυτόν τον τεράστιο μουσικό, ούτε γίνεται να τα πει κανείς όλα. Θεωρώ σωστό όμως η ιστορία του να είναι γνωστή σε όλους. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ronald James Padanova, μοναχογιός ιταλικής οικογένειας, γεννήθηκε στο Portsmouth του New Hampshire στις 10 Ιουλίου του 1942. Η οικογένειά του μετακόμισε όμως και μεγάλωσε στο Cortland, Νέα Υόρκη κάτω από μεγάλη θρησκευτική επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, κάτι που ποτέ δεν άρεσε στον ίδιο.. Το ξεκίνημα.. Η μουσική του καριέρα άρχισε το 1957 όταν σχημάτισε το συγκρότημα The Vegas Kings και, έπειτα από πολλές αλλαγές μελών και ονομάτων, φτάνουμε στο 1969 όπου ο Dio και ο κιθαρίστας Nick Pantas σχηματίζουν το συγκρότημα Elf. Οι Elf λοιπόν καλούνται να ανοίξουν μια συναυλία των Deep Purple και ο Ritchie Blackmore δεν μπορεί παρά να προσέξει τη φωνή του Dio. Όταν λοιπόν ο Blackmore αφήνει τους DP, στρατολογεί Dio και άλλα μέλη των Elf και σχηματίζονται οι πασίγνωστοι θρύλοι Rainbow.Μετά από τέσσερα τεράστια album με τους Rainbow, o Dio αποχωρεί λόγω διαφωνίας με τον Blackmore που ήθελε να πάει τη μπάντα σε πιο εμπορικό επίπεδο. Heaven And Hell.. Το 1979 παίρνει τη θέση του Ozzy Osbourne στους Black Sabbath, κυκλοφορώντας και το πρώτο τους album μαζί, με τίτλο Heaven And Hell.Ένα όνομα που χρησιμοποίησαν το 2006 στo tour που έκαναν οι Dio-Tony Iommi-Geezer Butler-Vinny Appice. Επέλεξαν να πάρουν αυτό το όνομα, καθώς οι Tony Iommi και Geezer Butler ήταν ακόμα στους Black Sabbath και έκριναν καλύτερο να χρησιμοποιήσουν άλλο όνομα για την εκδοχή της μπάντας με τον Dio. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι την εποχή που έπαιζε με τους Black Sabbath ήταν αυτός που καθιέρωσε την «χειρονομία του διαβόλου» στις συναυλίες. Τη χειρονομία αυτή την είχε δει από τη γιαγιά του, η οποία την χρησιμοποιούσε για να διώξει το «κακό μάτι»..(!) Το τέλος του «Θεού».. Το 2009 η σύζυγός του, Wendy ανακοινώνει ότι του διαγνώστηκε καρκίνος του στομάχου. Η παγκόσμια μουσική κοινότητα συνταράσσεται από το άσχημο αυτό νέο, όμως τον Μάρτιο του 2010 σε μια σχετική ανακοίνωση, η Wendy αναφέρει ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα. Παρ’ όλα αυτά στις 16 Μαΐου ο Dio αφήνει τα λημέρια μας συγκλονίζοντας τους εκατομμύρια θαυμαστές του ανά την υφήλιο. Ακολουθεί η ανακοίνωση της Wendy στο επίσημο site του Dio: «Today my heart is broken, Ronnie passed away at 7:45am 16th May. Many, many friends and family were able to say their private good-byes before he peacefully passed away. Ronnie knew how much he was loved by all. We so appreciate the love and support that you have all given us. Please give us a few days of privacy to deal with this terrible loss. Please know he loved you all and his music will live on forever.» Ο Ronnie James Dio μπορεί να έχασε τη μάχη με τον καρκίνο αλλά έχει κερδίσει τη σημαντικότερη: έφτασε στην κορυφή του κόσμου και παρέμεινε εκεί. Σε εκείνη την κορυφή θα τον θυμόμαστε πάντα.. Long live Rock ‘n’ Roll…
Όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος.Τουλάχιστον έτσι μας έχουν μάθει.Ισχύει όμως πραγματικά κάτι τέτοιο ή είναι απλά μια εύπεπτη εξήγηση για το μικρό, ανθρώπινο μυαλό; Υπάρχει μια θεωρία που λέει πως τίποτα δεν τελειώνει.Από τη στιγμή που γίνεται κάτι,μένει αποτυπωμένο για πάντα στο χωροχρονικό συνεχές.Και ο απόηχός του δεν εξαντλείται ποτέ.Οι συνέπειές του δηλαδή συνεχίζουν να υπάρχουν και επηρρεάζουν τα πάντα.Ο Ίρβιν Γιάλομ υποστηρίζει ότι όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει,στην ουσία συνεχίζει να ζει μέσα από τις πράξεις του που επηρρέασαν τις ζωές άλλων ατόμων.Οι ιδέες του, οι πράξεις του και τα λεγόμενά του μεταφέρονται από άτομο σε άτομο.Οπότε δεν υπάρχει τέλος,αλλά ανακύκλωση. Αν τώρα μετάφερουμε αυτή τη θεωρία στις ανθρώπινες σχέσεις,βλέπουμε ότι και εδώ ισχύει το ίδιο. Όταν τελειώνει μια σχέση,τα εμπλεκόμενα άτομα βγαίνουν αλλαγμένα μέσα από αυτή.Και το γεγονός ότι υπήρξε αυτή η σχέση, αλλάζει το μέλλον αυτών των ατόμων.Από εκεί και έπειτα η σχέση κυριολεκτικά υπάρχει μέσα σε κάθε τι που γίνεται σαν συνέπειά της. Έπειτα, οι στιγμές που μοιράζονται δυο άνθρωποι δεν αλλάζουν.Συνέβησαν κάποτε και αυτό είναι μη αναστρέψιμο.Ό,τι κι αν γίνει δεν αναιρούνται.Ακόμα κι όταν όλα τελειώσουν, αυτές οι στιγμές υπάρχουν έστω και με τη μορφή αναμνήσεων.Αυτό που μας πειράζει σε κάθε τέλος είναι το "εγώ" μας.Είναι αυτό το αίσθημα απώλειας που νιώθουμε όταν κάποιος φεύγει (με ή χωρίς εισαγωγικά) από δίπλα μας.Ας μην ξεγελιόμαστε όμως,τίποτα δεν τελειώνει.Όλα κάνουν κύκλο και όλα γίνονται για κάποιο λόγο.Κάθε τέλος παίζει το ρόλο του και είναι σαν μια κλωστή στο ύφασμα που λέμε ζωή.Αν τη δεις μεμονωμένα δεν βγάζει νόημα,αλλά το σύνολο είναι αυτό που έχει σημασία.
Υ.Γ.:Δύσκολους καιρούς περνάμε..Αλλά δύσκολοι καιροί είναι πάντα.Μην χανόμαστε..
Ξημέρωμα...
Lyrics:
So am I Good or bad The way that things did turn out I did only make you sad
And we cried and we cried On the phone Oh, but in my mind You were never that all alone
Oh, you were majesty Your roads were heavy And your longing was cut from bone
So am I Am I good or bad Could only awake your anger I could only make you mad Now was that how you showed me That you were still so young and bold Anyway those fights did drive me And I was dying of thirst and I wasn't growing old
Oh, you were majesty Your ropes were heavy And your roads were very cold Oh, oh, oh, majesty
But in my mind I could still climb inside your bed And I could be victorious Still the only man to pass through the glorious arch of your head, o-oh
Oh, you were majesty Your ropes were heavy And your cheeks were very red
Oh, you were majesty Now it's like I said That spirit, it's now dead
White Peonies With Pink Center
-
[image: White peonies with pink center]
White peonies with pink center
The snow-white Duchesse de Nemours is considered the ultimate white peony.
But Bow...
Make Things Easier When Moving
-
Whether you have to move your possessions from a five-bedroom house or a
one-bedroom apartment, the experience does not have to be a stressful one.
It’s...
Έκρηξη Ρομαντισμού
-
Ένα σκέτο "αι γαμήσου" αν σου πω
θα με παρεξηγήσεις
μα σαν το πει ο ποιητής
θα ψάχνεις το νόημα πίσω από τις λέξεις.
Αι γαμήσου, δεν είμαι ποιητής
Online day loan: fast and straightforward Loan
-
Are you in imperative have to be compelled to borrow cash in order that
you'll be able to like a shot discard the mastercard bill while not
creating expens...
THE BOOK OF ELI (O ΗΛΑΪ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ) - 2010
-
O ΝΤΙΛΙΒΕΡΑΣ ΑΡΓΗΣΕ.... ΠΗΓΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟ...
Μετά από μια μεγάλη καταστροφή στον πλανήτη μας, από πολέμους, σεισμούς,
λιμούς, καταποντισμούς, κομήτες, ...
Today is a 'doomy' day
-
THE CRY OF MANKIND
You can't expect to see him and survive
You'll swallow his tongue of thorns
His mouth, dripping with flies
In his glorious kingdom of f...