Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου....

Feel free to leave a comment..

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

"In the moment we share.."

Ένα ευχαριστώ χρωστάω για κάποιες μέρες που έγιναν πιο φωτεινές και κάποιες νύχτες που έγιναν πιο όμορφες..Μην φοβάσαι..Ό,τι είναι αληθινό δεν χάνεται.Είναι δύσκολα αυτά που βρίσκονται μπροστά μας, αλλά θα βρούμε τον δρόμο μας.Το ξέρω γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Είναι σκληρό αυτό που θες να το έχεις όμως να μην μπορείς να το αγγίξεις.Αν μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό μου,αυτό το βάρος θα γινόταν πιο ελαφρύ.Μακάρι να με ένιωθες κάθε φορά που σε έχω στο μυαλό μου..
Να έχεις πίστη..Γιατί αν δεν έχουμε σε αυτό,τότε δεν ξέρω σε τι θα μπορούσαμε να έχουμε.Απλά μείνε εκεί..




Lyrics:
Think for yourself you know what you need in this life
See for yourself and feel your soul come alive tonight
Here in the moment we share, trembling between the worlds we stare
Out at starlight enshrined, veiled like diamonds in...

...Time can be the answer, take a chance, lose it all
It's a simple mistake to make to create love and to fall
So rise and be your master you don't need to be a slave
Of memory ensnared in a web, in a cage

I have found my way to fly free from the constraints of time
I have soared through the sky seen life far below in mind
Breathed in truth, love, serene, sailed on OCEANS OF BELIEF
Searched and found life inside, we're not just a moment in time...

...Can be the answer, take a chance lose it all
It's a simple mistake to make to create love and to fall
So rise and be your master you don't need to be a slave
Of memory ensnared in a web, in a cage

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

"The soundtrack of our lives.."

Πέρασαν κάποιες μέρες από το "πικρό τέλος" και εκείνο το περίεργο φθινόπωρο που έσκασε μύτη μέσα στο καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του.Φαίνεται ότι βρίσκουμε τον δρόμο μας σιγά σιγά.Όχι ότι ξέχναμε, απλά αφήνουμε πίσω κάποια πράγματα.Όμως υπάρχουν οι αναμνήσεις που τα φέρνουν όλα στο μυαλό μας πού και πού.Και φυσικά τα τραγούδια..Όλα εκείνα τα τραγούδια και οι μουσικές που έντυσαν τις καλύτερες στιγμές μας..Όπου κι αν είμαστε,ό,τι κι αν κάνουμε,πάντα θα υπάρχουν αυτά να μας φέρνουν τη γεύση εκείνων των εποχών.Είναι σαν να γράφτηκαν για μας.Για να τα ακούσουμε,να τα τραγουδήσουμε πιασμένοι από τους ώμους,να χτυπηθούμε και να δακρύσουμε με αυτά.Είναι πολύ περίεργο το τι μπορεί να σου κάνει ένα τραγούδι..Σε συγκινεί, σου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις και,αν το συνδυάσεις με κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό ή κατάσταση,τότε σου εξασφαλίζει και μια μόνιμη ανατριχίλα όποτε το ακούς για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Μπορεί οι δρόμοι μας να είναι διαφορετικοί λοιπόν τώρα..μπορεί και να μην ξαναβρεθούμε ποτέ με κάποιους από εσάς,αλλά ξέρω ότι..ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει το αύριο,τα τραγούδια με τα οποία μεθύσαμε κάποιες βραδιές, απογεύματα ή ακόμα και πρωινά,θα υπάρχουν πάντα και ο φόβος του παρόντος θα χάνεται μέσα σε μια γλυκιά,μαγική...μελωδία.




Lyrics:

Now you all know
The bards and their songs
When hours have gone by
I'll close my eyes
In a world far away
We may meet again
But now hear my song
About the dawn of the night
Let's sing the bards' song

Tomorrow will take us away
Far from home
No one will ever know our names
But the bards' songs will remain
Tomorrow will take it away
The fear of today
It will be gone
Due to our magic songs

There's only one song
Left in my mind
Tales of a brave man
Who lived far from here
Now the bard songs are over
And it's time to leave
No one should ask you for the name
Of the one
Who tells the story

Tomorrow will take us away
Far from home
No one will ever know our names
But the bards' songs will remain
Tomorrow all will be known
And you're not alone
So don't be afraid
In the dark and cold
'Cause the bards' songs will remain
They all will remain

In my thoughts and in my dreams
They're always in my mind
These songs of hobbits, dwarves and men
And elves
Come close your eyes
You can see them too

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

"Τέλος εποχής..."

"Τελευταία γυρνάει στο μυαλό μου ένα όραμα..Είναι βράδυ και περπατάω σε έναν πολύ γνωστό μου δρόμο της Αμαλιάδας..Δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω, μόνο παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Στις δύο πλευρές του δρόμου υπάρχουν λάμπες στη σειρά που ρίχνουν το μοναδικό φως.Καθώς περπατάω, δύο δύο οι λάμπες σβήνουν σαν περνάω ανάμεσα τους.Στην αρχή μου φαίνονται αμέτρητες αλλά ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι λιγοστεύουν..φτάνω στο τέλος και ξέρω ότι μόλις σβήσει και η τελευταία..τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.."

Αυτό ήταν λοιπόν..Τέλος η παράσταση..Έχω πολλά που θα θελα να γράψω αλλά οι λέξεις είναι φτωχές.Πέντε χρόνια πέρασαν..Τα πέντε καλύτερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου.Γνώρισα πολλά και διαφορετικά άτομα από τα οποία πήρα και κάτι.Αυτά τα χρόνια έμαθα, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα και πλήγωσα, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι βρήκα τον εαυτό μου.
Πήρα την απόφαση να τελειώσω τη φοιτητική μου ζωή με έναν όχι και τόσο συμβατικό τρόπο.Πολλοί είχαν τις ενστάσεις τους αλλά δεν τους κατηγορώ.Είναι δικά μου τα όνειρα και, αν και εύθραυστα, δεν θα τα αφήσω έτσι εύκολα να σπάσουν.Κι αν τελικά σπάσουν.. δικιά μου η χαρά, δικό μου το αίμα, δικός μου κι ο τρόμος..Και ξέρω στα σίγουρα ότι δεν είμαι ο μόνος.Όλα είναι δρόμος ρε παιδιά.Μην το ξεχνάμε αυτό.
Θα θυμάμαι για πάντα όσους μου στάθηκαν ή απλά μου πρόσφεραν τη φιλία τους.Στο μυαλό μου για κάποιο λόγο μου χει μείνει μια εικόνα με τέσσερα άτομα(που δεν έμειναν για πολύ έτσι) κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο.Μετανιώνω μόνο για όσα δεν έκανα.Κυρίως για το ότι δεν ήρθα όσο κοντά θα ήθελα με κάποια συγκεκριμένα άτομα (ξέρεις εσύ..).Και το υποστηρίζω ότι οι στιγμές που περνούν δεν χάνονται.Υπάρχει κάπου ένα μέρος όπου όλα είναι εντάξει.Είμαστε για πάντα φοιτητές και για πάντα όπως ήμασταν στις αναμνήσεις μας.Αραχτοί σε κάποιο σπίτι, στην παραλία με κιθάρα, η στο μαγαζί με ατέλειωτα χτυπήματα.Αλλά και αυτά που θέλαμε και δεν έγιναν ποτέ..εκεί υπάρχουν.
Τώρα λοιπόν που και τα τελευταία φώτα έσβησαν,θέλω να ευχαριστήσω όσους ήταν εκεί για μένα αυτά τα χρόνια και όσους με αγάπησαν γι'αυτό που είμαι.Δεν χρειάζονται ονόματα.Ξέρουν ποιοι είναι.Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα που με βοήθησαν να βρω ποιος είμαι.Δεν έχω λόγια για σας.Να είστε πάντα καλά και να πίνετε καμιά μπίρα στην υγειά μου για τις παλιές στιγμές.Ευχαριστώ για τις χαρές και τα δάκρυα που μου δώσατε.Θα κάνω τα πάντα για να μην ξεχάσω.Κάντε κι εσείς το ίδιο.
Από εδώ αρχίζει η ζωή μου.Μια ζωή χωρίς κάποιους από τους πιο σημαντικούς για μένα ανθρώπους.Μου είναι δύσκολο να αφήνω άτομα και καταστάσεις.Αλλά πολλές φορές δεν έχουμε άλλη επιλογή.Η ζωή είναι σαν τρένο.Επιλέγεις τον προορισμό αλλά όχι και την ακριβή διαδρομή.
Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με όσα θέλω να πω αλλά κάπου εδώ σταματάω.Αντίο μέχρι να ξαναβρεθούμε στα ίδια μέρη.Ίσως τότε να είμαστε λίγο διαφορετικοί αλλά...χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.Μόνο τρόπο να κοιτάνε...
Καλή αντάμωση και καλή τύχη σε όλα..



Για σένα ρε Βάγγο..


"Φίλε μου πάνω στο χαμό μου δεν σου πα χαιρετίσματα απ'το δεντρο το λατρεμένο
Από τον μάγο κι απ'της βροχής τα ξεχειλίσματα στο φράγμα
Το ξωτικό το λαβωμένο
Τους είδα μες στα ονειροπαλέματα
Τους είπα ψέμματα για σένα τα ίδια ψέμματα
Αλλά εσύ χίλιες αλήθειες να λες για να ξεχνάς.."

Για όλους μας..Προσοχή στους στίχους..



I don't know where the years have gone
Memories can only last so long
Like faded photographs, forgotten songs
And the things I never knew
When the skin is thin, the heart shows through
Please believe me what I tell you is true

Where's the lights, turn 'em on again
One more night to believe and then
Another note for my requiem
A memory to carry on
The story's over when the crowds have gone

All my friends have been crucified
Made life a long suicide true
Guess we never figured out the rules
But I'm still alive, my fingers feel
Gonna play on till the final reel's through
And read the credits from a different view

Where's the lights, turn 'em on again
One more night to believe and then
Another note for my requiem
A memory to carry on
The story's over when the crowds have gone
When the crowds are gone

When the crowds are gone
And I'm all alone
Playing the saddest song
Now that the lights are gone
Turn them on again
One more time for me my friend
Turn 'em on again

I never wanted to know
Never wanted to see
I wasted my time
Till time wasted me
Never wanted to go
Always wanted to stay
'Cause the persons I am
Are the parts that I play
So I plot and I plan
Hope and I scheme
To the lure of a night
Filled with unfinished dreams
I'm holding on tight
To a world gone astray
As they charge me for years
I can no longer pay

Turn 'em on again (repeat)

I never wanted to know
Never wanted to see
I wasted my time
Till time wasted me
I Never wanted to go
Always wanted to stay
'Cause the persons I am
Are the parts that I play
The parts I play

And the light
Turn then off my friend
And the ghosts
Well just let them in
Cause in the dark
It's easier to see

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010

"Ένα αντίο.."

Νομίζω πως αυτό είναι το τραγούδι μας..

Ένα "σ'ευχαριστώ" είναι λίγο..
Αντίο λοιπόν και καλή τύχη..
See you in another life..

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

"Απογοήτευση..(Part 2)"

Είναι κάποιοι ανάμεσά μας οι οποίοι έχουν πράγματα στη ψυχή τους διαφορετικά από τους υπόλοιπους.Ζουν για αυτά και δεν χαραμίζονται ούτε αναλώνονται σε ανούσιες καταστάσεις.Συλλέγουν εικόνες και τις κάνουν τέχνη.
Ωραία όλα αυτά,όμως υπάρχει μια αλήθεια κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές..Η εποχή μας κάθε άλλο παρά στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους.Αντίθετα προσπαθεί να τους αλλάξει και να τους κάνει ίδιους με τη μάζα.Αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια,απλά τους εξοντώνει.Το θλιβερό είναι όταν βλέπεις αυτή την συμπεριφορά από άτομα που μοιράζονται -υποτίθεται- τα ίδια θέλω με σένα.Σε κάνει να θες να τα παρατήσεις όλα.Θα τους κάνεις το χατίρι;..
Η σημερινή κοινωνία και το πνεύμα της εποχής έχουν τυποποιήσει τα πάντα.Βάζουν barcode ακόμα και σε πράγματα που βγαίνουν από τη ψυχή και μέχρι πρότινος ήταν νόμος να μένουν απείραχτα.Με αυτό τον τρόπο σε κάνει ή να προσαρμοστείς με τη τάξη πραγμάτων,ή να περιθωριοποιηθείς.Τι επιλέγεις;..
Μην τους κάνεις τη χάρη.Το χαβά σου εσύ.Χρειαζόμαστε αυτά τα άτομα..αυτή την αυθεντικότητα και την απλότητα.Μην απογοητεύεσαι.Ακόμα κι αν τα φτερά σου μοιάζουν κομμένα,φτάνει λίγο πείσμα για να δεις ότι απλά από την συγκεκριμένη οπτική γωνία φαίνονται έτσι.Αν βγεις από τα βάθη της απογοήτευσης, θα δεις τα φτερά σου ανέγγιχτα.Δώσε αυτό που έχεις μέσα σου και σε όποιον αρέσει.Είναι δικό σου και μέσα σε αυτό υπάρχει μια αλήθεια ξεχασμένη.."Εσύ είσαι εσύ και είσαι γιατί μόνο έτσι μπορεί να είναι.Εκεί είσαι ελεύθερος.."
Πρέπει μόνο να ξέρουμε ποιοι είμαστε και σε τι πιστεύουμε.Αυτό φτάνει για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα..



Lyrics:

Hold up... hold on... don't be scared
You'll never change what's been and gone
May your smile... Shine on... Don't be scared
Your destiny may keep you warm.

Cos all of the stars are fading away
Just try not to worry you'll see them some day
Take what you need and be on your way
And stop crying your heart out

Get up... Come on... why you scared
You'll never change what been and gone

Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010

"Mid-Summer Fall.."

Φέτος, το καλοκαίρι αποφάσισε να δοκιμάσει την υπομονή μας.Τελικά απ'ότι φαίνεται μας έκανε τη χάρη να έρθει.Στο τέλος πάντα έρχεται υποθέτω..Μένει να δούμε τι μας επιφυλάσσει.Όπως κάθε χρόνο, θα συναντήσουμε ανθρώπους που μας έχουν λείψει και θα μας λείψουν άνθρωποι που δεν θα καταφέρουμε να δούμε.
Πολλές σκέψεις και προβληματισμοί ενόψει του φετινού καλοκαιριού.Κάποιοι από μας σχεδιάζουν το πού θα πάνε διακοπές, άλλοι θέλουν να βρουν απαντήσεις για τη ζωή τους και άλλοι ξέρουν ότι μετά το τέλος του καλοκαιριού όλα θα είναι διαφορετικά.Άλλοι πάλι δεν θα απολαύσουν τις διακοπές τους γιατί θα σκέφτονται πολύ.
Καλοκαίρι σημαίνει ανεμελιά,τρέλες,βόλτες και τα μυαλά στα κάγκελα γενικότερα.Από την άλλη φθινόπωρο σημαίνει μελαγχολία,προβληματισμοί και επιστροφή στην πραγματικότητα.Τα δύσκολα είναι για αυτούς που ψάχνουν ακόμα να βρουν τον δρόμο τους.Αναλώνονται σε σκέψεις λίγο πριν κοιμηθούν και χάνουν την αίσθηση παρόντος και παρελθόντος.Υποθέτω πως είναι καταδικασμένοι αυτοί που έχουν φθινόπωρο στη ψυχή τους..Καταδικασμένοι να βιώνουν φθινόπωρο στη μέση του καλοκαιριού..

Θα βρούμε τον δρόμο μας ρε Άρια ..πού θα πάει..

Υ.Γ.:Υπάρχει τραγούδι σε αυτή την ανάρτηση.Απλά δεν φαίνεται γιατί δεν το ξέρουμε ακόμα..
Καλή αντάμωση..

Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

"Anathema - We're here because we're here.."

Οι πολυαγαπημένοι Αnathema επέστρεψαν με νέο album με τίτλο "We're here because we're here".Την πρώτη φορά που το άκουσα με ησυχία,η αλήθεια είναι ότι δεν με κέρδισε.Όχι ότι δεν μου άρεσε,αλλά δεν με έκανε να θέλω τρελά να το ξανακούσω.Στις επόμενες ακροάσεις όμως μπορώ να πω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα..Κάτι μου λέει ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα το έχω λατρέψει..
Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του album είναι ότι έχει αρκετά φρέσκο ήχο και δεν μοιάζει απόλυτα με κανένα από τα προηγούμενα.Συνδυάζει μελωδικότητα και ατμόσφαιρα με τέλεια φωνητικά(όπως πάντα άλλωστε),όσο πρέπει "βαριές" κιθάρες και επίσης όσο πρέπει δυνατά drums.Προβλέπω ότι θα είναι η τέλεια συντροφιά τα βράδια του καλοκαιριού που έρχεται..


Tracklist:
  1. Thin air
  2. Summer night horizon
  3. Dreaming light
  4. Everything
  5. Angels walk among us
  6. Presence
  7. A simple mistake
  8. Get off, get out
  9. Universal
  10. Hindsight


Ένα από τα αγαπημένα μου του album (αυτή τη στιγμή):

Σάββατο 29 Μαΐου 2010

"Friend, the nightmare is over.."

Πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων!Όλοι υποτίθεται ότι θέλουμε το ίδιο..φίλους που να μοιραζόμαστε μαζί τους την πραγματικότητά μας.Όμως προσπαθείς να δείξεις στον άλλον την δική σου πραγματικότητα και,αν είναι κάτι διαφορετικό από ό,τι έχει μάθει και συνηθίσει,σε απορρίπτει προσποιούμενος ότι ακούει και απλά διαφωνεί.
Είναι τόσο απλά τα πράγματα.Αν όλοι θέλουμε το ίδιο για τον κόσμο και έχουμε την ανάγκη απλά να ακούσουμε από ένα φιλικό πρόσωπο ότι όλα θα πάνε καλά και.. "χαμογέλα,ο εφιάλτης τελείωσε",τότε γιατί όλη αυτή η φασαρία;...




Τρίτη 18 Μαΐου 2010

"R.I.P. Ronnie James Dio.."



Στις 16 Μαΐου η παγκόσμια μουσική κοινότητα έχασε έναν θρύλο της που διαμόρφωσε και έδωσε πνοή στη heavy metal.Ο λόγος για τον Ronnie James Dio, ο οποίος έχασε τελικά τη μάχη με τον καρκίνο. Δεν ξέρω τι μπορεί κανείς να πει για αυτόν τον τεράστιο μουσικό, ούτε γίνεται να τα πει κανείς όλα. Θεωρώ σωστό όμως η ιστορία του να είναι γνωστή σε όλους.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ronald James Padanova, μοναχογιός ιταλικής οικογένειας, γεννήθηκε στο Portsmouth του New Hampshire στις 10 Ιουλίου του 1942. Η οικογένειά του μετακόμισε όμως και μεγάλωσε στο Cortland, Νέα Υόρκη κάτω από μεγάλη θρησκευτική επιρροή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, κάτι που ποτέ δεν άρεσε στον ίδιο..
Το ξεκίνημα..
Η μουσική του καριέρα άρχισε το 1957 όταν σχημάτισε το συγκρότημα The Vegas Kings και, έπειτα από πολλές αλλαγές μελών και ονομάτων, φτάνουμε στο 1969 όπου ο Dio και ο κιθαρίστας Nick Pantas σχηματίζουν το συγκρότημα Elf. Οι Elf λοιπόν καλούνται να ανοίξουν μια συναυλία των Deep Purple και ο Ritchie Blackmore δεν μπορεί παρά να προσέξει τη φωνή του Dio. Όταν λοιπόν ο Blackmore αφήνει τους DP, στρατολογεί Dio και άλλα μέλη των Elf και σχηματίζονται οι πασίγνωστοι θρύλοι Rainbow.Μετά από τέσσερα τεράστια album με τους Rainbow, o Dio αποχωρεί λόγω διαφωνίας με τον Blackmore που ήθελε να πάει τη μπάντα σε πιο εμπορικό επίπεδο.
Heaven And Hell..
Το 1979 παίρνει τη θέση του Ozzy Osbourne στους Black Sabbath, κυκλοφορώντας και το πρώτο τους album μαζί, με τίτλο Heaven And Hell.Ένα όνομα που χρησιμοποίησαν το 2006 στo tour που έκαναν οι Dio-Tony Iommi-Geezer Butler-Vinny Appice. Επέλεξαν να πάρουν αυτό το όνομα, καθώς οι Tony Iommi και Geezer Butler ήταν ακόμα στους Black Sabbath και έκριναν καλύτερο να χρησιμοποιήσουν άλλο όνομα για την εκδοχή της μπάντας με τον Dio. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι την εποχή που έπαιζε με τους Black Sabbath ήταν αυτός που καθιέρωσε την «χειρονομία του διαβόλου» στις συναυλίες. Τη χειρονομία αυτή την είχε δει από τη γιαγιά του, η οποία την χρησιμοποιούσε για να διώξει το «κακό μάτι»..(!)
Το τέλος του «Θεού»..
Το 2009 η σύζυγός του, Wendy ανακοινώνει ότι του διαγνώστηκε καρκίνος του στομάχου. Η παγκόσμια μουσική κοινότητα συνταράσσεται από το άσχημο αυτό νέο, όμως τον Μάρτιο του 2010 σε μια σχετική ανακοίνωση, η Wendy αναφέρει ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα. Παρ’ όλα αυτά στις 16 Μαΐου ο Dio αφήνει τα λημέρια μας συγκλονίζοντας τους εκατομμύρια θαυμαστές του ανά την υφήλιο. Ακολουθεί η ανακοίνωση της Wendy στο επίσημο site του Dio:
«Today my heart is broken, Ronnie passed away at 7:45am 16th May. Many, many friends and family were able to say their private good-byes before he peacefully passed away. Ronnie knew how much he was loved by all. We so appreciate the love and support that you have all given us. Please give us a few days of privacy to deal with this terrible loss. Please know he loved you all and his music will live on forever.»
Ο Ronnie James Dio μπορεί να έχασε τη μάχη με τον καρκίνο αλλά έχει κερδίσει τη σημαντικότερη: έφτασε στην κορυφή του κόσμου και παρέμεινε εκεί. Σε εκείνη την κορυφή θα τον θυμόμαστε πάντα..
Long live Rock ‘n’ Roll…

Παρασκευή 14 Μαΐου 2010

"Τίτλοι τέλους.."

Όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος.Τουλάχιστον έτσι μας έχουν μάθει.Ισχύει όμως πραγματικά κάτι τέτοιο ή είναι απλά μια εύπεπτη εξήγηση για το μικρό, ανθρώπινο μυαλό;
Υπάρχει μια θεωρία που λέει πως τίποτα δεν τελειώνει.Από τη στιγμή που γίνεται κάτι,μένει αποτυπωμένο για πάντα στο χωροχρονικό συνεχές.Και ο απόηχός του δεν εξαντλείται ποτέ.Οι συνέπειές του δηλαδή συνεχίζουν να υπάρχουν και επηρρεάζουν τα πάντα.Ο Ίρβιν Γιάλομ υποστηρίζει ότι όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει,στην ουσία συνεχίζει να ζει μέσα από τις πράξεις του που επηρρέασαν τις ζωές άλλων ατόμων.Οι ιδέες του, οι πράξεις του και τα λεγόμενά του μεταφέρονται από άτομο σε άτομο.Οπότε δεν υπάρχει τέλος,αλλά ανακύκλωση.
Αν τώρα μετάφερουμε αυτή τη θεωρία στις ανθρώπινες σχέσεις,βλέπουμε ότι και εδώ ισχύει το ίδιο. Όταν τελειώνει μια σχέση,τα εμπλεκόμενα άτομα βγαίνουν αλλαγμένα μέσα από αυτή.Και το γεγονός ότι υπήρξε αυτή η σχέση, αλλάζει το μέλλον αυτών των ατόμων.Από εκεί και έπειτα η σχέση κυριολεκτικά υπάρχει μέσα σε κάθε τι που γίνεται σαν συνέπειά της.
Έπειτα, οι στιγμές που μοιράζονται δυο άνθρωποι δεν αλλάζουν.Συνέβησαν κάποτε και αυτό είναι μη αναστρέψιμο.Ό,τι κι αν γίνει δεν αναιρούνται.Ακόμα κι όταν όλα τελειώσουν, αυτές οι στιγμές υπάρχουν έστω και με τη μορφή αναμνήσεων.Αυτό που μας πειράζει σε κάθε τέλος είναι το "εγώ" μας.Είναι αυτό το αίσθημα απώλειας που νιώθουμε όταν κάποιος φεύγει (με ή χωρίς εισαγωγικά) από δίπλα μας.Ας μην ξεγελιόμαστε όμως,τίποτα δεν τελειώνει.Όλα κάνουν κύκλο και όλα γίνονται για κάποιο λόγο.Κάθε τέλος παίζει το ρόλο του και είναι σαν μια κλωστή στο ύφασμα που λέμε ζωή.Αν τη δεις μεμονωμένα δεν βγάζει νόημα,αλλά το σύνολο είναι αυτό που έχει σημασία.

Υ.Γ.:Δύσκολους καιρούς περνάμε..Αλλά δύσκολοι καιροί είναι πάντα.Μην χανόμαστε..

Ξημέρωμα...



Lyrics:

So am I
Good or bad
The way that things did turn out
I did only make you sad

And we cried and we cried
On the phone
Oh, but in my mind
You were never that all alone

Oh, you were majesty
Your roads were heavy
And your longing was cut from bone

So am I
Am I good or bad
Could only awake your anger
I could only make you mad
Now was that how you showed me
That you were still so young and bold
Anyway those fights did drive me
And I was dying of thirst and I wasn't growing old

Oh, you were majesty
Your ropes were heavy
And your roads were very cold
Oh, oh, oh, majesty

But in my mind
I could still climb inside your bed
And I could be victorious
Still the only man to pass through the glorious arch of your head, o-oh

Oh, you were majesty
Your ropes were heavy
And your cheeks were very red

Oh, you were majesty
Now it's like I said
That spirit, it's now dead

Oh, oh, oh, majesty