Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου....

Feel free to leave a comment..

Σάββατο 7 Αυγούστου 2010

"Ελπίδα....;"

Πώς είναι δυνατόν να κοιτάς γύρω σου και να βλέπεις το ίδιο άτομο σε εκατοντάδες αντίτυπα;Μήπως νομίζετε ότι όταν βλέπετε πολλούς ανθρώπους,βλέπετε και διαφορετικά άτομα;Δεν ξέρω..μπορεί να είναι κάποιο είδος δικής μου δυσλειτουργίας αυτό,αλλά έχω βαρεθεί όλα αυτά τα μικρά ανθρωπάκια που νομίζουν ότι ζουν.Είναι όλοι τους το ίδιο.Δεν παρουσιάζουν καμιά διαφορά μεταξύ τους.Παίρνουν τις αδειούλες τους,πάνε διακοπές και έχουν αυτό το υφάκι του στυλ:"έφυγα από εκεί που μ'έχουν καβαλημένο και ήρθα εδώ να βγάλω όλα τα αποθημένα που μου χουν φορτώσει σε σένα".Και νομίζουν ότι βρίσκουν και την ελευθερία τους.Συγνώμη που σας χαλάω την εικόνα σας αλλά..η αλήθεια είναι ότι... ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΑΣ!!Ούτε και θα είστε ποτέ.Γιατί είστε ανίκανοι να διασκεδάσετε πραγματικά.Και το να πας να τα σπάσεις στα μπουζούκια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!Ένα αξιολύπητο ξέσπασμα είναι και ένας ακόμα πιο αξιολύπητος τρόπος να πετάξεις τα λεφτά σου.Αλλά δεν βαριέσαι;Θα κόψουμε λίγο από την κρέμα του παιδιού προκειμένου να βγούμε το Σάββατο.
Καθίστε και σκεφτείτε λίγο γιατί δεν μπορείτε να απολαύσετε τη ζωή σας..Γιατί μια έξοδος στο κοσμοπολίτικο beach club σας συγκινεί περισσότερο από μια ήρεμη βόλτα στην παραλία..Γιατί έχετε χάσει την ικανότητα να ακούτε το κύμα..Σας λυπάμαι..Έχετε ξεχάσει αυτό που ήσασταν κάποτε και βάζετε και τα παιδιά σας στο ίδιο τριπάκι από φόβο μήπως και γίνουν ευαίσθητα και συναισθηματικά και μετά δεν μπορούν να επιβιώσουν.Και δεν λέω ότι εγώ είμαι ο τέλειος,αλλά τουλάχιστον έχω ακόμα την ικανότητα να χαίρομαι με μικρά πράγματα και να μην τα πουλάω για φανταχτερά βαμμένα σκατά.Αν ποτέ μου γίνω σαν εσάς,σας παρακαλώ ας μου δώσει κάποιος ένα πιστόλι..τα υπόλοιπα θα τα κάνω εγώ..Ευχαριστώ..
Συνεχίστε λοιπόν να διασκεδάζετε με τον καιρό σας..Ρίξτε πυροτεχνήματα για να γιορτάσετε τις μικρές, άδειες χαρές σας.Κι οι ζωές σας πυροτεχνήματα είναι.Μείνετε εκεί στην άθλια γιορτή σας..Μόνοι σας είστε.Κι εγώ θα μείνω στη δική μου.Όμως εγώ δεν είμαι μόνος..Έχω και τον εαυτό μου μαζί..

Δεν ξέρω.. πέρα από τη μουσική, υπάρχει άλλη ελπίδα;;




Lyrics:
"I was not put here by anyone..I came alone as me.Just an idea in the long chain of discovery.Surrounded by the same you.Sometimes your tide pulls me out to sea and I die in a thrashing curse.Sometimes we are kind.More often I doze so far up the beach that those who try to reach are burnt alive in the searing heat of the dessert of my dispassion.So far removed..I never hear the water,Except once or twice a month when I see a mirror.And I refuse to believe in some of the things that are said to be here let alone those that are not.I'm trying to change my direction.Ours is pathetic in my own humble estimation.I love the planet..the great benign she-wolf..benefactor.Spinning gently towards the red giant four aeons hence.When all the rose gardens are consumed in the flash-fire of flying time..she'll leave alone to you.."

When you look at me
From your own century
I may seem to be
Strange archeology
But when the winds blow
From this direction
You may sense that I'm
In your reflection
I think I feel you
But I will never know
As the swallows leave
And the children grow

I wanted to live forever
The same as you will too
I wanted to live forever
And everybody knew

When I caught you there
In tomorrows mirror
I thought I felt you
Jump out of my skin
Throwing oil into
My blazing memories
Filling empty footsteps
I was standing in

I wanted to live forever
The same as you will too
I wanted to live forever
And everybody knew

As the falling rain
Of the northern jungle
Hanging droplets on the leaves
Bombards my brain
I hear you
Across the room
A sea of daffodils spring into bloom
You are the mist
The frost across my window pane
And again

She moves her body
And her whispers weave
And the world spins
And tells me that I'll never want to leave

As I think of you
From this dark century
I will always be
With generosity
That we both may share
The hope in hearing
That we're not just
Spirits disappearing

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

"Are you there..."

Αύγουστος μπήκε κιόλας και ένα από τα πιο αδιάφορα και θλιβερά καλοκαίρια μπαίνει στην τελική ευθεία.Μπορεί να φαίνονται σκληρά αυτά τα λόγια αλλά δυστυχώς κάπως έτσι νιώθω.Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα είναι ότι δεν έχω τίποτα να περιμένω από τον επερχόμενο χειμώνα.Ίσα ίσα, θα 'θελα να μην ερχόταν ποτέ.Θα ήθελα να τον περνούσα σε fast forward και να συνέχιζα την ζωή μου κανονικά το επόμενο καλοκαίρι.

Απώλεια..
Πονάει και φθείρει τις σχέσεις.Τις κάνει να χάνουν την αξία τους.Είναι ψυχοφθόρο αυτός που θες να μην είναι δίπλα σου.Να μην μπορείς να τον αγγίξεις, να τον ακούσεις από το πλάι σου και όχι από την άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής.Κάνουμε υπομονή για ένα καλύτερο -κοινό- μέλλον.Αν θα αντέξουμε,θα το δείξει ο χρόνος.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτά που ζήσαμε σε εκείνο το φωτεινό παρελθόν.Σε αυτές τις στιγμές είναι όλα όσα είμαστε.Όλα όσα ονειρευτήκαμε και μένουν να κάνουμε πραγματικότητα.Κάποτε είχα γράψει ότι ξεχνάω εύκολα.Σ'ευχαριστώ που με βοηθάς να θυμάμαι.Έχω την ανάγκη να ξέρω ότι είσαι εκεί.Εκεί να μείνεις..ώστε κάποια στιγμή να βρούμε τη θέση μας μαζί.

Υ.Γ.:Συγνώμη..


Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

"1.......1.000.000"


1 year...100 years...1000 years...10000 years...100000 years...1000000 years...a million breaths...

1 sun a thousand billion of sunrises

A star...1 universe with trillions of planets...

One earth for six billion people...
One space to travel
Oceans to dive
Forests to search
Mountains to climb
Winds to fly
Rivers to cross

One life for all
One breath for all
One touch of everything
A thousand loves to lose

1 minute...60 minutes...1000000 minutes...Time just flies...



Lyrics:

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.

Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say.

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
Its good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

"In the moment we share.."

Ένα ευχαριστώ χρωστάω για κάποιες μέρες που έγιναν πιο φωτεινές και κάποιες νύχτες που έγιναν πιο όμορφες..Μην φοβάσαι..Ό,τι είναι αληθινό δεν χάνεται.Είναι δύσκολα αυτά που βρίσκονται μπροστά μας, αλλά θα βρούμε τον δρόμο μας.Το ξέρω γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Είναι σκληρό αυτό που θες να το έχεις όμως να μην μπορείς να το αγγίξεις.Αν μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό μου,αυτό το βάρος θα γινόταν πιο ελαφρύ.Μακάρι να με ένιωθες κάθε φορά που σε έχω στο μυαλό μου..
Να έχεις πίστη..Γιατί αν δεν έχουμε σε αυτό,τότε δεν ξέρω σε τι θα μπορούσαμε να έχουμε.Απλά μείνε εκεί..




Lyrics:
Think for yourself you know what you need in this life
See for yourself and feel your soul come alive tonight
Here in the moment we share, trembling between the worlds we stare
Out at starlight enshrined, veiled like diamonds in...

...Time can be the answer, take a chance, lose it all
It's a simple mistake to make to create love and to fall
So rise and be your master you don't need to be a slave
Of memory ensnared in a web, in a cage

I have found my way to fly free from the constraints of time
I have soared through the sky seen life far below in mind
Breathed in truth, love, serene, sailed on OCEANS OF BELIEF
Searched and found life inside, we're not just a moment in time...

...Can be the answer, take a chance lose it all
It's a simple mistake to make to create love and to fall
So rise and be your master you don't need to be a slave
Of memory ensnared in a web, in a cage

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

"The soundtrack of our lives.."

Πέρασαν κάποιες μέρες από το "πικρό τέλος" και εκείνο το περίεργο φθινόπωρο που έσκασε μύτη μέσα στο καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του.Φαίνεται ότι βρίσκουμε τον δρόμο μας σιγά σιγά.Όχι ότι ξέχναμε, απλά αφήνουμε πίσω κάποια πράγματα.Όμως υπάρχουν οι αναμνήσεις που τα φέρνουν όλα στο μυαλό μας πού και πού.Και φυσικά τα τραγούδια..Όλα εκείνα τα τραγούδια και οι μουσικές που έντυσαν τις καλύτερες στιγμές μας..Όπου κι αν είμαστε,ό,τι κι αν κάνουμε,πάντα θα υπάρχουν αυτά να μας φέρνουν τη γεύση εκείνων των εποχών.Είναι σαν να γράφτηκαν για μας.Για να τα ακούσουμε,να τα τραγουδήσουμε πιασμένοι από τους ώμους,να χτυπηθούμε και να δακρύσουμε με αυτά.Είναι πολύ περίεργο το τι μπορεί να σου κάνει ένα τραγούδι..Σε συγκινεί, σου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις και,αν το συνδυάσεις με κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό ή κατάσταση,τότε σου εξασφαλίζει και μια μόνιμη ανατριχίλα όποτε το ακούς για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Μπορεί οι δρόμοι μας να είναι διαφορετικοί λοιπόν τώρα..μπορεί και να μην ξαναβρεθούμε ποτέ με κάποιους από εσάς,αλλά ξέρω ότι..ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει το αύριο,τα τραγούδια με τα οποία μεθύσαμε κάποιες βραδιές, απογεύματα ή ακόμα και πρωινά,θα υπάρχουν πάντα και ο φόβος του παρόντος θα χάνεται μέσα σε μια γλυκιά,μαγική...μελωδία.




Lyrics:

Now you all know
The bards and their songs
When hours have gone by
I'll close my eyes
In a world far away
We may meet again
But now hear my song
About the dawn of the night
Let's sing the bards' song

Tomorrow will take us away
Far from home
No one will ever know our names
But the bards' songs will remain
Tomorrow will take it away
The fear of today
It will be gone
Due to our magic songs

There's only one song
Left in my mind
Tales of a brave man
Who lived far from here
Now the bard songs are over
And it's time to leave
No one should ask you for the name
Of the one
Who tells the story

Tomorrow will take us away
Far from home
No one will ever know our names
But the bards' songs will remain
Tomorrow all will be known
And you're not alone
So don't be afraid
In the dark and cold
'Cause the bards' songs will remain
They all will remain

In my thoughts and in my dreams
They're always in my mind
These songs of hobbits, dwarves and men
And elves
Come close your eyes
You can see them too

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

"Τέλος εποχής..."

"Τελευταία γυρνάει στο μυαλό μου ένα όραμα..Είναι βράδυ και περπατάω σε έναν πολύ γνωστό μου δρόμο της Αμαλιάδας..Δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω, μόνο παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Στις δύο πλευρές του δρόμου υπάρχουν λάμπες στη σειρά που ρίχνουν το μοναδικό φως.Καθώς περπατάω, δύο δύο οι λάμπες σβήνουν σαν περνάω ανάμεσα τους.Στην αρχή μου φαίνονται αμέτρητες αλλά ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι λιγοστεύουν..φτάνω στο τέλος και ξέρω ότι μόλις σβήσει και η τελευταία..τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.."

Αυτό ήταν λοιπόν..Τέλος η παράσταση..Έχω πολλά που θα θελα να γράψω αλλά οι λέξεις είναι φτωχές.Πέντε χρόνια πέρασαν..Τα πέντε καλύτερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου.Γνώρισα πολλά και διαφορετικά άτομα από τα οποία πήρα και κάτι.Αυτά τα χρόνια έμαθα, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα και πλήγωσα, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι βρήκα τον εαυτό μου.
Πήρα την απόφαση να τελειώσω τη φοιτητική μου ζωή με έναν όχι και τόσο συμβατικό τρόπο.Πολλοί είχαν τις ενστάσεις τους αλλά δεν τους κατηγορώ.Είναι δικά μου τα όνειρα και, αν και εύθραυστα, δεν θα τα αφήσω έτσι εύκολα να σπάσουν.Κι αν τελικά σπάσουν.. δικιά μου η χαρά, δικό μου το αίμα, δικός μου κι ο τρόμος..Και ξέρω στα σίγουρα ότι δεν είμαι ο μόνος.Όλα είναι δρόμος ρε παιδιά.Μην το ξεχνάμε αυτό.
Θα θυμάμαι για πάντα όσους μου στάθηκαν ή απλά μου πρόσφεραν τη φιλία τους.Στο μυαλό μου για κάποιο λόγο μου χει μείνει μια εικόνα με τέσσερα άτομα(που δεν έμειναν για πολύ έτσι) κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο.Μετανιώνω μόνο για όσα δεν έκανα.Κυρίως για το ότι δεν ήρθα όσο κοντά θα ήθελα με κάποια συγκεκριμένα άτομα (ξέρεις εσύ..).Και το υποστηρίζω ότι οι στιγμές που περνούν δεν χάνονται.Υπάρχει κάπου ένα μέρος όπου όλα είναι εντάξει.Είμαστε για πάντα φοιτητές και για πάντα όπως ήμασταν στις αναμνήσεις μας.Αραχτοί σε κάποιο σπίτι, στην παραλία με κιθάρα, η στο μαγαζί με ατέλειωτα χτυπήματα.Αλλά και αυτά που θέλαμε και δεν έγιναν ποτέ..εκεί υπάρχουν.
Τώρα λοιπόν που και τα τελευταία φώτα έσβησαν,θέλω να ευχαριστήσω όσους ήταν εκεί για μένα αυτά τα χρόνια και όσους με αγάπησαν γι'αυτό που είμαι.Δεν χρειάζονται ονόματα.Ξέρουν ποιοι είναι.Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα που με βοήθησαν να βρω ποιος είμαι.Δεν έχω λόγια για σας.Να είστε πάντα καλά και να πίνετε καμιά μπίρα στην υγειά μου για τις παλιές στιγμές.Ευχαριστώ για τις χαρές και τα δάκρυα που μου δώσατε.Θα κάνω τα πάντα για να μην ξεχάσω.Κάντε κι εσείς το ίδιο.
Από εδώ αρχίζει η ζωή μου.Μια ζωή χωρίς κάποιους από τους πιο σημαντικούς για μένα ανθρώπους.Μου είναι δύσκολο να αφήνω άτομα και καταστάσεις.Αλλά πολλές φορές δεν έχουμε άλλη επιλογή.Η ζωή είναι σαν τρένο.Επιλέγεις τον προορισμό αλλά όχι και την ακριβή διαδρομή.
Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με όσα θέλω να πω αλλά κάπου εδώ σταματάω.Αντίο μέχρι να ξαναβρεθούμε στα ίδια μέρη.Ίσως τότε να είμαστε λίγο διαφορετικοί αλλά...χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.Μόνο τρόπο να κοιτάνε...
Καλή αντάμωση και καλή τύχη σε όλα..



Για σένα ρε Βάγγο..


"Φίλε μου πάνω στο χαμό μου δεν σου πα χαιρετίσματα απ'το δεντρο το λατρεμένο
Από τον μάγο κι απ'της βροχής τα ξεχειλίσματα στο φράγμα
Το ξωτικό το λαβωμένο
Τους είδα μες στα ονειροπαλέματα
Τους είπα ψέμματα για σένα τα ίδια ψέμματα
Αλλά εσύ χίλιες αλήθειες να λες για να ξεχνάς.."

Για όλους μας..Προσοχή στους στίχους..



I don't know where the years have gone
Memories can only last so long
Like faded photographs, forgotten songs
And the things I never knew
When the skin is thin, the heart shows through
Please believe me what I tell you is true

Where's the lights, turn 'em on again
One more night to believe and then
Another note for my requiem
A memory to carry on
The story's over when the crowds have gone

All my friends have been crucified
Made life a long suicide true
Guess we never figured out the rules
But I'm still alive, my fingers feel
Gonna play on till the final reel's through
And read the credits from a different view

Where's the lights, turn 'em on again
One more night to believe and then
Another note for my requiem
A memory to carry on
The story's over when the crowds have gone
When the crowds are gone

When the crowds are gone
And I'm all alone
Playing the saddest song
Now that the lights are gone
Turn them on again
One more time for me my friend
Turn 'em on again

I never wanted to know
Never wanted to see
I wasted my time
Till time wasted me
Never wanted to go
Always wanted to stay
'Cause the persons I am
Are the parts that I play
So I plot and I plan
Hope and I scheme
To the lure of a night
Filled with unfinished dreams
I'm holding on tight
To a world gone astray
As they charge me for years
I can no longer pay

Turn 'em on again (repeat)

I never wanted to know
Never wanted to see
I wasted my time
Till time wasted me
I Never wanted to go
Always wanted to stay
'Cause the persons I am
Are the parts that I play
The parts I play

And the light
Turn then off my friend
And the ghosts
Well just let them in
Cause in the dark
It's easier to see

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010

"Ένα αντίο.."

Νομίζω πως αυτό είναι το τραγούδι μας..

Ένα "σ'ευχαριστώ" είναι λίγο..
Αντίο λοιπόν και καλή τύχη..
See you in another life..

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

"Απογοήτευση..(Part 2)"

Είναι κάποιοι ανάμεσά μας οι οποίοι έχουν πράγματα στη ψυχή τους διαφορετικά από τους υπόλοιπους.Ζουν για αυτά και δεν χαραμίζονται ούτε αναλώνονται σε ανούσιες καταστάσεις.Συλλέγουν εικόνες και τις κάνουν τέχνη.
Ωραία όλα αυτά,όμως υπάρχει μια αλήθεια κρυμμένη ανάμεσα στις γραμμές..Η εποχή μας κάθε άλλο παρά στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους.Αντίθετα προσπαθεί να τους αλλάξει και να τους κάνει ίδιους με τη μάζα.Αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια,απλά τους εξοντώνει.Το θλιβερό είναι όταν βλέπεις αυτή την συμπεριφορά από άτομα που μοιράζονται -υποτίθεται- τα ίδια θέλω με σένα.Σε κάνει να θες να τα παρατήσεις όλα.Θα τους κάνεις το χατίρι;..
Η σημερινή κοινωνία και το πνεύμα της εποχής έχουν τυποποιήσει τα πάντα.Βάζουν barcode ακόμα και σε πράγματα που βγαίνουν από τη ψυχή και μέχρι πρότινος ήταν νόμος να μένουν απείραχτα.Με αυτό τον τρόπο σε κάνει ή να προσαρμοστείς με τη τάξη πραγμάτων,ή να περιθωριοποιηθείς.Τι επιλέγεις;..
Μην τους κάνεις τη χάρη.Το χαβά σου εσύ.Χρειαζόμαστε αυτά τα άτομα..αυτή την αυθεντικότητα και την απλότητα.Μην απογοητεύεσαι.Ακόμα κι αν τα φτερά σου μοιάζουν κομμένα,φτάνει λίγο πείσμα για να δεις ότι απλά από την συγκεκριμένη οπτική γωνία φαίνονται έτσι.Αν βγεις από τα βάθη της απογοήτευσης, θα δεις τα φτερά σου ανέγγιχτα.Δώσε αυτό που έχεις μέσα σου και σε όποιον αρέσει.Είναι δικό σου και μέσα σε αυτό υπάρχει μια αλήθεια ξεχασμένη.."Εσύ είσαι εσύ και είσαι γιατί μόνο έτσι μπορεί να είναι.Εκεί είσαι ελεύθερος.."
Πρέπει μόνο να ξέρουμε ποιοι είμαστε και σε τι πιστεύουμε.Αυτό φτάνει για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα..



Lyrics:

Hold up... hold on... don't be scared
You'll never change what's been and gone
May your smile... Shine on... Don't be scared
Your destiny may keep you warm.

Cos all of the stars are fading away
Just try not to worry you'll see them some day
Take what you need and be on your way
And stop crying your heart out

Get up... Come on... why you scared
You'll never change what been and gone

Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010

"Mid-Summer Fall.."

Φέτος, το καλοκαίρι αποφάσισε να δοκιμάσει την υπομονή μας.Τελικά απ'ότι φαίνεται μας έκανε τη χάρη να έρθει.Στο τέλος πάντα έρχεται υποθέτω..Μένει να δούμε τι μας επιφυλάσσει.Όπως κάθε χρόνο, θα συναντήσουμε ανθρώπους που μας έχουν λείψει και θα μας λείψουν άνθρωποι που δεν θα καταφέρουμε να δούμε.
Πολλές σκέψεις και προβληματισμοί ενόψει του φετινού καλοκαιριού.Κάποιοι από μας σχεδιάζουν το πού θα πάνε διακοπές, άλλοι θέλουν να βρουν απαντήσεις για τη ζωή τους και άλλοι ξέρουν ότι μετά το τέλος του καλοκαιριού όλα θα είναι διαφορετικά.Άλλοι πάλι δεν θα απολαύσουν τις διακοπές τους γιατί θα σκέφτονται πολύ.
Καλοκαίρι σημαίνει ανεμελιά,τρέλες,βόλτες και τα μυαλά στα κάγκελα γενικότερα.Από την άλλη φθινόπωρο σημαίνει μελαγχολία,προβληματισμοί και επιστροφή στην πραγματικότητα.Τα δύσκολα είναι για αυτούς που ψάχνουν ακόμα να βρουν τον δρόμο τους.Αναλώνονται σε σκέψεις λίγο πριν κοιμηθούν και χάνουν την αίσθηση παρόντος και παρελθόντος.Υποθέτω πως είναι καταδικασμένοι αυτοί που έχουν φθινόπωρο στη ψυχή τους..Καταδικασμένοι να βιώνουν φθινόπωρο στη μέση του καλοκαιριού..

Θα βρούμε τον δρόμο μας ρε Άρια ..πού θα πάει..

Υ.Γ.:Υπάρχει τραγούδι σε αυτή την ανάρτηση.Απλά δεν φαίνεται γιατί δεν το ξέρουμε ακόμα..
Καλή αντάμωση..

Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

"Anathema - We're here because we're here.."

Οι πολυαγαπημένοι Αnathema επέστρεψαν με νέο album με τίτλο "We're here because we're here".Την πρώτη φορά που το άκουσα με ησυχία,η αλήθεια είναι ότι δεν με κέρδισε.Όχι ότι δεν μου άρεσε,αλλά δεν με έκανε να θέλω τρελά να το ξανακούσω.Στις επόμενες ακροάσεις όμως μπορώ να πω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα..Κάτι μου λέει ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα το έχω λατρέψει..
Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του album είναι ότι έχει αρκετά φρέσκο ήχο και δεν μοιάζει απόλυτα με κανένα από τα προηγούμενα.Συνδυάζει μελωδικότητα και ατμόσφαιρα με τέλεια φωνητικά(όπως πάντα άλλωστε),όσο πρέπει "βαριές" κιθάρες και επίσης όσο πρέπει δυνατά drums.Προβλέπω ότι θα είναι η τέλεια συντροφιά τα βράδια του καλοκαιριού που έρχεται..


Tracklist:
  1. Thin air
  2. Summer night horizon
  3. Dreaming light
  4. Everything
  5. Angels walk among us
  6. Presence
  7. A simple mistake
  8. Get off, get out
  9. Universal
  10. Hindsight


Ένα από τα αγαπημένα μου του album (αυτή τη στιγμή):