Ξεκινάς να πεις κάτι..
Σταματάς..
Τελικά λες κάτι σαν "Δεν θέλω να σε χάσω" και μόλις βγαίνουν οι λέξεις από το στόμα σου έχεις κιόλας καταλάβει το ανούσιο της φράσης. Πάει λίγος καιρός από τότε που συνειδητοποίησες ότι τέτοιες κουβέντες έχουν χάσει πια το νόημά τους. Την αγαπάς τόσο που σε πνίγει. Την αγαπάς με έναν τρόπο σκληρό.. που σε φθείρει. Εκείνη σου απαντάει ότι δεν θα τη χάσεις. Εκτός από αυτές τις λέξεις όμως, ακούς και τις άλλες..εκείνες που δεν σου λέει αλλά ξέρεις ότι υπονοεί: "Μπορεί και να με χάσεις. Με έχεις, όμως η κατάσταση είναι δύσκολη και δεν σου υπόσχομαι ότι θα ανταπεξέλθω. Μπορεί να κουραστώ και αν γίνει αυτό, θα είναι το τέλος." Εντάξει, δεν είναι ότι δεν το ξέρεις αυτό, αλλά σε κάνει να απογοητεύεσαι το πόσο χαλαρά αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να μην τα καταφέρετε. Μέσα σου σχεδόν ικετεύεις να σου πει: "Δεν θα τα παρατήσω. Δεν γίνεται να τα παρατήσω. Θέλω είμαι μαζί σου και θα κάνω τα πάντα για να είμαι. Γιατί αυτή μου η επιθυμία είναι πιο μεγάλη και δυνατή από κάθε δυσκολία που μπορεί να έρθει στον δρόμο μας". Εκείνη όμως δεν στα χει πει ποτέ αυτά και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν σε θέλει ακόμα. Αν σε θέλει όπως τότε που σε κοιτούσε με αυτά τα μάτια που έλαμπαν και έμενες έκπληκτος από το πόσο σε είχε ανάγκη. Εκείνα τα μάτια που σε καλούσαν να τα κοιτάς για πάντα παγωμένος σε ένα άχρονο παρόν. Έχεις πολλά να θυμάσαι. Νιώθεις ότι εκείνες οι αναμνήσεις χαραμίζονται σ'αυτό το "τώρα" που είναι πολύ λίγο σε σχέση με το "τότε".Λίγο από όλες τις απόψεις. Έχεις αρχίσει να καταλαβαίνεις την ειρωνία που υπάρχει σε όλα αυτά που ζείτε. Είναι αστείο το πώς τότε που σου έδινε το 100% της και σου παραδινόταν χωρίς όρους εσύ ήσουν "αλλού". Και τώρα που έχεις πέσει βαθιά μέσα της εκείνη "δεν μπορεί να σου υποσχεθεί τίποτα". Ω ναι! Κάποιοι εκεί πάνω έχουν ξεκαρδιστεί!.. Δεν είναι ότι ζητας να σου υπογράψει συμβόλαιο, απλά ζητάς να είστε μαζί σε αυτό. Μαζί σε όλα. Ξέρεις ότι θα μπορούσατε να κάνετε τα πάντα μαζί. Έχεις δει ότι αγαπάει με το ίδιο πάθος με σένα. Καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον χωρίς να πείτε πολλά. Σ'έχει νιώσει όπως κανείς. Το ίδιο κι εσύ. Κι όλα αυτά σε σχετικά μικρό διάστημα. Αναρωτιέσαι τι άλλο χρειάζεται για να δείτε ότι είναι γραφτό να είστε μαζί; Αυτό δεν είναι και το νόημα των σχέσεων; Αλληλοκατανόηση, αγάπη και κοινά θέλω. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Και τότε η απάντηση ανάβει στο μυαλό σου, τρεμοπαίζει και σβήνει πάλι. Έμεινε αρκετά ώστε να την δεις: "Δεν μπορείς να εξαναγκάσεις τα συναισθήματα των ανθρώπων.. όσο κι αν προσπαθήσεις". Το αληθινό της φράσης σε παγώνει. Μένεις μετέωρος να κοιτάς μια αλήθεια που δεν σου αφήνει περιθώριο για υπεκφυγές και δικαιολογίες. Όλα τα επιχειρήματα σταματούν εδώ. Η φωνή σου σπάει καθώς της ψιθυρίζεις ότι σου λείπει και εύχεσαι αυτό το σπάσιμο να μην πέρασε στην άλλη πλευρά της γραμμής. Μιλάτε για πολλή ώρα ακόμα.Την ακούς να σου λέει για τη μέρα της και τι θα κάνει αύριο και η καρδιά σου σπαράζει ευχόμενη να ήσουν μέρος των σχεδίων της. Δεν είσαι όμως και όταν κλείνει έχεις την ίδια αίσθηση με πάντα.. Μελαγχολία σε κατακλύζει καθώς και εκείνο το τόσο γνώριμο αίσθημα της απουσίας. Απουσία ακόμα και της ψευδαίσθησης που δίνει το τηλέφωνο. Ακούς τον Vincent να σου τραγουδάει: "I just couldn't reach you, no matter how I tried.." και χαμογελάς λυπημένα καθώς πατάς το stop. Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια σου και λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος ξεχωρίζουν κάποιες λέξεις μέσα στο παραμιλητό σου: "Άραγε αύριο θα μ'αγαπάς;"..
Feel free to leave a comment..
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
"Need.."
"If I lose my way,
Lyrics:
I can't see the meaning of this life I'm leading
I try to forget you as you forgot me
This time there is nothing left for you to take, this is goodbye
Summer is miles and miles away
And no one would ask me to stay
And I should contemplate this change
To ease the pain
And I should step out of the rain
Turn away
Close to ending it all, I am drifting through the stages
Of the rapture born within this loss
Thoughts of death inside, tear me apart from the core of my soul
Summer is miles and miles away
And no one would ask me to stay
And I should contemplate this change
To ease the pain
And I should step out of the rain
Turn away
At times the dark's fading slowly
But it never sustains
Would someone watch over me
In my time of need
will you help me through the day?
Will you take my hand and say..
the worst is over, we're ok.."
Είναι εκείνη η ανάγκη που έχουμε πολλές φορές να νιώσουμε μια έστω και στοιχειώδη βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει τελευταία μέρα.. όχι "για μας". Είναι σαν η καρδιά μας να σπαράζει να ακούσει ένα απλό "θα είμαι πάντα μαζί σου..θα παλέψω για να είμαι". Μόνο αυτό.. Και το βάρος γίνεται λίγο ελαφρύτερο. Η καρδιά ξεκουράζεται και ο ύπνος έρχεται πιο εύκολα..
(Μην με παρεξηγείς! Είναι που φοβάμαι.. γι'αυτό τα κάνω αυτά..)
Καλησπέρες..
Lyrics:
I can't see the meaning of this life I'm leading
I try to forget you as you forgot me
This time there is nothing left for you to take, this is goodbye
Summer is miles and miles away
And no one would ask me to stay
And I should contemplate this change
To ease the pain
And I should step out of the rain
Turn away
Close to ending it all, I am drifting through the stages
Of the rapture born within this loss
Thoughts of death inside, tear me apart from the core of my soul
Summer is miles and miles away
And no one would ask me to stay
And I should contemplate this change
To ease the pain
And I should step out of the rain
Turn away
At times the dark's fading slowly
But it never sustains
Would someone watch over me
In my time of need
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
"Precious.."
Τέλος..
Αυτή η φορά ήταν επίσημα η τελευταία.Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα περάσουμε μαζί άλλες 10 μέρες μόνο τον Ιανουάριο στην πόλη μας.Γιατί έτσι το χω στο μυαλό μου.."η πόλη μας".Τι άλλο χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί;Τι άλλο για να δούμε ότι δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για αυτά που νιώθουμε;Θέλω ο καιρός που θά μαστε χώρια να περάσει γρήγορα και μετά να είναι σα να μην χωριστήκαμε ποτέ.Να βλέπουμε να περνούν μπροστά μας ένα ένα όσα σχεδιάσαμε.Να είναι όλα διαφορετικά μα και ίδια.Ίδια με εκείνες τις νύχτες που ήμασταν εγώ για σένα κι εσύ για μένα και σταματούσαμε τον κόσμο ολόκληρο με λίγες μας κουβέντες.Θέλω εκείνες οι νύχτες να μην γίνουν σκονισμένες σελίδες του παρελθόντος μου, μα να τις κρατάμε μαζί σαν ενθύμια από μια εποχή που ανθίζαμε.Μακάρι να ήξερες πόσο λάθος εντύπωση έχεις για τότε.Θέλω μια μέρα να κοιτάξεις τα μάτια μου και να τα δεις σαν καθρέφτες.Να δεις γιατί σ'έχω αγαπήσει τόσο και να μην αμφιβάλεις ποτέ ξανά για τα συναισθήματά μου.
Υπάρχει κάτι πιο μεγάλο κι από τους δυο μας.Κάτι που εμείς φτιάχνουμε και εμείς ενδεχομένως να χαλάσουμε.Κάτι που αν δεν του φερθούμε με την τρυφερότητα και την αφοσίωση που του αρμόζει, θα φύγει και θα το χάσουμε για πάντα.Είναι σαν την πιο λαμπερή πηγή φωτός που αν σταθείς γυμνός μπροστά της σε κατακλύζει και ποτίζει όλο σου το είναι.Είναι αυτό που έχουμε και είναι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει ή θα υπάρξει ποτέ για μας..
Lyrics:
Precious and fragile things
Need special handling
My God what have we done to You?
We always try to share
The tenderest of care
Now look what we have put You through...
Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give
Angels with silver wings
Shouldn't know suffering
I wish I could take the pain for You
If God has a master plan
That only He understands
I hope it's Your eyes He's seeing through
Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give
I pray You learn to trust
Have faith in both of us
And keep room in Your heart for two
Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
"Graveyard Waltz.."
Νομίζω πως αξίζει να γράψω για την απίστευτη χθεσινή βραδιά.Όλα ξεκίνησαν χθες το απόγευμα όταν με πήρε τηλέφωνο ο Βαγγέλης και μου είπε: "Φίλε,έχω μια ιδέα για απόψε που πιστεύω ότι θα σε ψήσει άσχημα".Ενθουσιασμένος εγώ (αλλά και επιφυλακτικός) τον ρωτάω τι έχει κατά νου."Σκεφτήκαμε να πάμε νεκροταφείο.." μου απαντάει και χωρίς πολλή σκέψη του λέω ότι είμαι μέσα με χίλια.Πριν πάει το μυαλό σας σε ένα σωρό περίεργα, να σας πω ότι κατά καιρούς κάνουμε νυχτερινές επισκέψεις στο νεκροταφείο της Αμαλιάδας χώρις βέβαια να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο..απλά για το ωραίο της φάσης (είναι εντυπωσιακό τι κάνουν οι φοιτητές για να περάσουν την ώρα τους..)
Μαζευόμαστε λοιπόν 8 άτομα και ξεκινάμε για το μεγάλο νεκροταφείο που βρίσκεται έξω από την πόλη.Αφού φτάσαμε, παίρνουμε το δρομάκι με τα πεύκα προς την εκκλησία του κοιμητηρίου.Εκεί που τελειώνει το δρομάκι και αρχίζει το πλάτωμα όπου είναι χτισμένη η εκκλησία, βλέπουμε τα κλαδιά ενός δέντρου να κουνιούνται.Πλησιάζουμε σιγά σιγά και διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μια κίνηση μέσα στο πυκνό φύλλωμα που όμως δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τι την προκαλεί.Αφού λοιπόν δεν φυσούσε το παραμικρό αεράκι, καταλήγουμε στο ότι ήταν κάποιο πουλί.Η δουλειά είχε γίνει..Δεν χρειαζόμαστε και πολύ για να αγριευτούμε κι έτσι η ατμόσφαιρα αρχίζει και γίνεται λίγο φορτισμένη.
Συνεχίζουμε στα δεξιά της εκκλησίας και κάνουμε μια στάση σε κάποιες εξωτερικές τουαλέτες που υπάρχουν εκεί.Μετά από το περιστατικό με το δέντρο, ο κάθε ήχος μας φαινόταν περίεργος κι έτσι δεν άργήσαμε να παρατηρήσουμε έναν ήχο σαν "ψιτ" που ερχόταν από την μεριά της εκκλησίας.Το μυαλό μου σίγουρα πήγαινε στο ότι ήταν κάποιο ζώο, όμως ο ενθουσιασμός μου σε συνδυασμό με το ότι μέσα μου πάντα θέλω να είναι "κάτι άλλο", με έκανε να προβληματίζομαι.Ξεκινάω λοιπόν με τον Βαγγέλη να κατευθύνομαι προς το μέρος όπου ακούγονταν οι ήχοι (προς την εκκλησία δηλαδή) όταν ξαφνικά ακούμε λίγα μέτρα μπροστά μας να πέφτει μια πέτρα.Πανικόβλητοι και οι δύο, γυρίζουμε προς το μέρος των υπολοίπων και τους λέμε να ξεκολλήσουν και να πουν ποιος πέταξε την πέτρα.Κανείς τους δεν το χε κάνει όμως.Δεν μας πίστευαν καν γιατί οι ίδιοι δεν το χαν ακούσει και εκτός αυτού όλοι τους περπατούσαν εκείνη τη στιγμή."Πες μου ότι κι εσύ άκουσες να πέφτει πέτρα.." λέω στον Βαγγέλη με μια δόση απόγνωσης.Το είχε ακούσει κι αυτός και χαιρόμουν ιδαίτερα γι'αυτό.Από εκείνο το σημείο τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ περίεργα.Μέσα μου όμως πίστευα ότι δεν ήταν τίποτα όλα αυτά.Τουλάχιστον μέχρι το επόμενο συμβάν το οποίο έκανε το μυαλό μου να πάρει περίεργες στροφές..
Αποφασίσαμε να μην δώσουμε περισσότερη σημασία στους ήχους, αφού δεν μπορούσαμε να τους εξηγήσουμε κιόλας και έτσι συνεχίσαμε την βόλτα μας προς την πάνω μεριά του νεκροταφείου, κάνοντας στην ουσία τον γύρο της εκκλησίας.Αφού λοιπόν περπατήσαμε με το πάσο μας μιλώντας και σταματώντας κάθε τόσο,τελικά φτάσαμε και πάλι στην δεξιά μεριά της εκκλησίας που ήμασταν και πριν.Είχα ξεχάσει σχεδόν τους ήχους και το δέντρο,όταν το άκουσα..Ναι, ήμουν βέβαιος ότι ήταν νερό που έτρεχε.Ακολουθούμε τον ήχο και βλέπουμε μια πέτρινη βρύση που δεν είχαμε καν προσέξει ότι υπήρχε πριν, ενώ σίγουρα είχαμε περάσει από μπροστά της.Φυσικά αποκλείσαμε το ενδεχόμενο να ήταν ανοιχτή και πριν και να μην το προσέξαμε γιατί ο ήχος του νερού ήταν αρκετά δυνατός.Εκεί πλέον τα έχασα.Το μυαλό μου έτρεχε με χίλια ψάχνοντας να βρεί εξηγήσεις.Πρώτη φορά μου τύχαινε κάτι τόσο τρανταχτά περίεργο και ας μην ξεχνάμε ότι ήμασταν στο νεκροταφείο και η ώρα ήταν περασμένες 12.Σκεφτόμουν ότι κάποιος μας είχε δει να μπαίνουμε και αποφάσισε να παίξει με τα νεύρα μας, αλλά ήθελα να πιστέψω ότι ήταν αυτό το "κάτι άλλο" που πάντα ψάχνω.Το σίγουρο ήταν ότι κάτι γινόταν.Κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο..
Μετά από αυτό, επικράτησε μια γενική ταραχή στην παρέα, με τα κορίτσια,κυρίως τη Μαρία και τη Μίνα να επιμένουν ότι άνοιξε αυτόματα η βρύση.Κάτι που εμένα μου φαινόταν εντελώς άτοπο καθώς υπήρχε χερούλι που γύριζε.Εξάλλου το νερό είχε τρέξει ως ένα σημείο όχι μακρινό, κάτι που σήμαινε ότι δεν έτρεχε πολύ ώρα.Και με κάποιο περίεργο τρόπο, η ροή σταματούσε κάτω από το δέντρο τού οποίου το κλαδί κουνιόταν πριν, αλλά όπως διαπιστώσαμε τώρα όχι πια.Πρότεινα λοιπόν να αφήσουμε τη βρύση ανοιχτή, να κάνουμε άλλη μια βόλτα και να δούμε τι θα γίνει.Αφού συμφωνήσαμε όλοι, ξεκινήσαμε να γυρίσουμε και το υπόλοιπο κομμάτι του νεκροταφείου.Δεν προλάβαμε να περπατήσουμε πολύ όταν είδα στα δεξιά μου,τρεις ή τέσσερις τάφους πιο κάτω, δυο φιγούρες να περπατάνε κρατώντας μια φλόγα.Πριν καλά καλά προλάβω να το πω στους υπόλοιπους ή έστω να καταλάβω τι είδα, η φλόγα είχε χαθεί και δεν υπήρχε τίποτα.Δεν πίστευα αυτό που γινόταν.Ήμουν ο μόνος που το είχε δει και φυσικά ήταν κάτι που δύσκολα θα το πίστευε κάποιος τη δεδομένη στιγμή.Οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν λέγοντάς μου στην αρχή να σταματήσω να τους λέω ψέμματα και, αφού ορκίστηκα σε ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει ότι το είδα, άρχισαν να μου λένε ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν κάποιο καντήλι και μπερδεύτηκα.Ήμουν κάθετος όμως.Δεν ήξερα ακριβώς τι είχα δει, αλλά σίγουρα κάτι ήταν εκεί.Και τα καντήλια δεν κινούνται και σβήνουν ξαφνικά!Παρ'όλα αυτά αρνούνταν να με πιστέψουν και με το δίκιο τους εδώ που τα λέμε.Ούτε εγώ θα με πίστευα..
Ήμουν απαρηγόρητος.Δεν το άντεχα που κανείς δεν με πίστευε.Πλέον ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι ήταν κι άλλος στο νεκροταφείο και στην καλύτερη απλά έπαιζε μαζί μας.Κάναμε τον κύκλο και βγήκαμε πάλι στο δρομάκι με τα πεύκα που οδηγεί στην εκκλησία.Φτάσαμε στην βρύση και ναι...ήταν κλειστή.Τρέχω προς τα κεί και λέω στις κοπέλες σχεδόν φωνάζοντας, να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν ότι το χερούλι ήταν γυρισμένο.ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΑΥΤΟΜΑΤΟΥ ΠΟΤΙΣΜΑΤΟΣ!!!Είχα θολώσει.Ήμουν απίστευτα νευριασμένος με τους υπόλοιπους που δεν ήθελαν να πιστέψουν ότι κάτι γίνεται.Ήθελα να τους το αποδείξω και αποφασίζουμε να κάνουμε άλλη μια βόλτα έχοντας τα μάτια μας ανοιχτά μήπως δούμε κάποιον άλλο.Καθώς περνούσαμε λοιπόν από το σημείο όπου είδα τις φιγούρες νωρίτερα, πιάνω με την άκρη του ματιού κάτι μαύρο χαμηλά ανάμεσα σε δυο τάφους.Ήμουν σίγουρος ότι ήταν κάποιος θάμνος όμως κάτι μ'έκανε να θέλω να πάω κοντά να δω καλύτερα.Πλησιάζω λοιπόν ανάβοντας το κινητό για να ρίξω λίγο φως καθώς με τόσο σκοτάδι φαινόταν μόνο μια μαύρη άμορφη σκιά.Είχα φτάσει σε μια απόσταση 1,5 μέτρου περίπου με τον Βαγγέλη πάντα δίπλα μου όταν κατάλαβα τι ήταν στην πραγματικότητα αυτή η σκια.Καθισμένος ανάμεσα στους δυο τάφους ήταν ένας άνθρωπος με κουκούλα, απόλυτα ακίνητος και γυρισμένος έτσι ώστε να φαίνεται μόνο η πλάτη του και το πίσω μέρος της κουκούλας.Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου σκέφτομαι ότι, ή ήταν κάποιος ναρκομανής που τρίπαρε "νεκροταφειακά" και παίζει να ζούσε,παίζει και όχι, ή κάποιος που αυτοκτόνησε εκεί ή δεν ξέρω κι εγώ τι..Μια ματιά αρκούσε.Θυμάμαι σαν σε όνειρο να τρέχω πισωπατώντας τραβώντας και τον Βαγγέλη από το μπράτσο και να φωνάζω στους άλλους ότι κάποιος είναι εκεί και "ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΤΩΡΑ!!!".Κάποιος μου είπε ότι μάλλον ήταν θάμνος ή καμιά σακούλα σκουπιδιών και τρελάθηκα.Αρχίζω να πηγαίνω γρήγορα πάλι προς τον "πεθαμένο",να τον φωτίζω με το κινητό και να λέω:"Κοιτάξτε!Δεν βλέπετε ότι είναι άνθρωπος;;;"..Γυρίζω πάλι προς τα πίσω και αρχίζω να παίρνω τον δρόμο προς την έξοδο.Δεν είχα κάνει πέντε βήματα και ήμουν έτοιμος να πω στους άλλους ότι δεν ξέρω τι ήταν αυτός εκεί αλλά δεν θα κάτσω να τον περιμένω να σηκωθεί και να αρχίζει να μας σφάζει έναν έναν,όταν είδα με την άκρη του ματιού μου στα 2 μέτρα περίπου μια μορφή να τρέχει και να κρύβεται πίσω από έναν μαρμάρινο σταυρό.Χωρίς να σκέφτομαι τι κάνω,λέω στους υπόλοιπους ότι είδα κι άλλον και πηγαίνω προς τον σταυρό.Βλέπω κάποιον με μαύρη ζακέτα να κάθεται σκυφτός και πηγαίνοντας αγανακτισμένος αποφασιστικά από πάνω του του κάνω:"Ποιος είσαι ρε γαμώτο;!"Γυρνάει το κεφάλι του και με τεράστια έκπληξη βλέπω τον Κώστα,ένα άλλο μέλος της παρέας που υποτίθεται δεν είχε έρθει γιατί ήταν Αγρίνιο να με κοιτάει γελώντας.Ταυτόχρονα πετάγονται απο 'δω κι από κει Γιάννης και Γιώργος και εγώ μένω σαστισμένος να αναρωτιέμαι ποιοι από την παρέα ήταν στο κόλπο και ποιοι όχι.Δεν αργώ να καταλάβω ότι η φάρσα ήταν στημένη για μένα..
Φώναζα σαν τρελός βρίζοντάς τους και έχοντας ξεχάσει εντελώς ότι ήμασταν σε νεκροταφείο, ενώ όλοι τους είχαν πέσει πάνω μου και γελούσαν με το πώς μου την έφεραν.Οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν απίστευτα καλοστημένο το όλο σκηνικό και τα παιδιά που ήταν μαζί μου δεν προδώθηκαν ούτε στιγμή.Όσο για τον Κώστα, τον Γιάννη και τον Γιώργο τους αξίζουν συγχαρητήρια αφού είχαν πάει εκεί περίπου μιάμιση ώρα πριν πάμε εμείς και οργάνωσαν τα πάντα τέλεια.Μέχρι και με πετονιά έδεσαν το κλαδί του δέντρου για να το κουνάνε από μακριά!!Ό,τι κι αν πω είναι λίγο.η χτεσινή βραδιά γράφτηκε στην ιστορία..
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
"Dirge for November.."
Μπήκε λοιπόν κι ο Νοέμβρης..Ένας Νοέμβρης που θα τον ζήσω μισό μιας και στις 16 αρχίζουν οι εννέα πιο άχρηστοι μήνες της ζωής μου.Ο αποχαιρετισμός πήρε μια παράταση 10 ημερών και έτσι παρατείνεται και η χαρά της ανεμελιάς.Ανάμεικτα τα συναισθήματα.Ο στρατός είναι κάτι που ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο και όσο κι αν το σιχαίνομαι, μια ψυχή πού 'ναι να βγει..ας βγεί.Έχω φτάσει να ανυπομονώ να έρθει εκείνη η μέρα για να τελειώνουμε.Δεν πιστεύω σε καμία πατρίδα και σε καμία εθνική υπερηφάνεια.Και σίγουρα δεν περιμένω καμιά θητεία να με κάνει άντρα.Οk..το παραδέχομαι!Είναι μια εμπειρία και σίγουρα ευκαιρία για νέες γνωριμίες.Αλλά μέχρι εκεί και τίποτα παραπάνω.Αυτό που ξέρω είναι ότι όλο εκείνο το διάστημα θα μπορούσαμε να ήμασταν μαζί και το γεγονός ότι δεν θα είμαστε, μπορεί να σημαίνει το τέλος μας.Εγώ το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα παραμείνω αυθεντικός και δεν θα αφήσω να επέλθει καμία αλλαγή μέσα μου.Θα παίξω το παιχνίδι τους και θα φύγω ήσυχα.Για σένα φοβάμαι..Φοβάμαι τι θα αντιμετωπίσω όταν βγω.
Σου υπόσχομαι ότι όσο είναι στο χέρι μου,αυτή θα είναι η τελευταία φορά που φεύγω από κοντά σου.Και του χρόνου τέτοια μέρα ο θρήνος θα είναι τραγούδι..
Lyrics:
Lost, here is nowhere
Searching home still
Turning past me, all are gone
Time is now
The omen showed, took me away
Preparations are done, this can't last
The mere reflection brought disgust
No ordeal to conquer, this firm slit
It sheds upon the floor, dripping into a pool
Grant me sleep, take me under
Like the wings of a dove, folding around
I fade into this tender care
Σου υπόσχομαι ότι όσο είναι στο χέρι μου,αυτή θα είναι η τελευταία φορά που φεύγω από κοντά σου.Και του χρόνου τέτοια μέρα ο θρήνος θα είναι τραγούδι..
Lyrics:
Lost, here is nowhere
Searching home still
Turning past me, all are gone
Time is now
The omen showed, took me away
Preparations are done, this can't last
The mere reflection brought disgust
No ordeal to conquer, this firm slit
It sheds upon the floor, dripping into a pool
Grant me sleep, take me under
Like the wings of a dove, folding around
I fade into this tender care
"When the winter comes.."
I need to talk with you again
Did you walk in?
Did you come to find me dead?
Cause I've been down for so long
I've been waiting on my own
I've been down for so long
I'm still waiting..
Take me home
Sit with me
Let me see your pretty face
Ask me questions
Like why when we fall we leave no trace
Will you love me when I'm gone?
On monday mornings raining cold
Will you love me when I'm gone?
I'll be waiting..
Take me home
And when the winter comes
Hide as well as you can
Somewhere only I can find you
And when the time comes I'll be there
Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010
"Home (?) again.."
Πίσω πάλι στα γνωστά. Πέρασε ο καιρός. Θυμάμαι την μέρα που πήγαινα Αμαλιάδα και μου φαίνεται λες και ήταν πέρυσι. Αλλά πάλι νομίζω πως πέρασαν γρήγορα αυτές οι 2μιση βδομάδες. Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά εκεί. Ήταν τέλεια. Κάναμε πολλά μαζί και νομίζω πως περάσαμε το τεστ με επιτυχία. Η ένταση των τελευταίων ημερών μου φαίνεται αμελητέα. Ανόητα πείσματα και εγωισμοί. Λάθος χειρισμός και από την δική σου και από την δική μου μεριά. Μπορούσες να είχες εκφραστεί διαφορετικά (ή απλά να είχες εκφραστεί). Κι εγώ όμως έπρεπε να το είχα αντιμετωπίσει αλλιώς. Μικρή σημασία έχουν όμως πια αυτά. Τώρα έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη αποστολή. "Don't let your heart get lonely child..it's only time, it will go by.." όπως μου δίδαξε η φίλη μου η Αριάδνη. Αυτά όμως θα τα πούμε και στο μέλλον, όταν ο χρόνος θα μας έχει στα χέρια του πια.
Εις το επανιδείν καρδιά μου..
Εις το επανιδείν καρδιά μου..
"Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ.."
Πες μου ότι ακόμα με αγαπάς όπως πάντα
Πες μου ότι εκείνες οι νύχτες μας δεν χαραμίστηκαν στο σκονισμένο παρόν μας
Πες μου ότι όταν φύγω δεν θα νιώσεις ελευθερία αλλά κενό και νοσταλγία
Ότι τα χέρια σου θα ψηλαφούν το κρεβάτι την ώρα που θα κοιμάσαι και θα έρχονται δάκρυα στα μάτια σου όταν θα ψιθυρίζεις το όνομά μου καθώς κάτω από τα δάχτυλα σου θα νιώθεις μόνο τα κρύα σεντόνια
Πες μου ότι τα μάτια σου ακόμα θα με ψάχνουν στους δρόμους που περπατάς κι ας μην είμαι πουθενά κοντά
Πες μου ότι ο λόγος που σταμάτησες να μιλάς για το κοινό μας μέλλον δεν είναι γιατί έχασες το πάθος σου γι'αυτό
Ότι τα βράδια σου θα είναι το ίδιο κρύα με τα δικά μου
Και ότι μόνο εγώ θα μπορούσα να τα ζεστάνω
Πες μου ότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με σένα,αλλά και με μένα
Ότι ακόμα θυμάσαι τους λόγους που με αγάπησες και δεν θεωρείς ότι ήταν μια παρόρμηση της στιγμής
Πες μου οτι οι φωτεινές νύχτες σου θα δώσουν τη θέση τους στο σκοτάδι τώρα που θα φύγω
Και ότι οι μέρες σου ακόμα θα χρειάζονται το φως μας για να είναι φωτεινές
Πες μου ότι όταν θα το διαβάζεις αυτό δεν θα στενοχωρηθείς,γιατί θα έχω δίκιο, αλλά θα γελάσεις γιατί είναι χαζές και αβάσιμες ανησυχίες μου
Πες μου ότι έχεις ανάγκη να ξέρεις ότι σε χρειαζόμαι και δεν πιέζεσαι από αυτό
Πες μου ότι με χρειάζεσαι κι εσύ
Πες μου ότι ακόμα με θες
Πες μου ότι ακόμα με αγαπάς όπως πάντα
Στίχοι:
Το ξέρω είναι άτιμη η νύχτα
τη στήνει και σε βάζει στο σημάδι
τα φύλλα ανακάτωσε και ρίχτα
και πάρε μου τον πόνο μ'ένα χάδι
Το ξέρω είναι άτιμο το βράδυ
σε παίρνει και σε πάει στα χαμένα
σαν φώτα βυθισμένα στο σκοτάδι
εκείνα που ονειρεύομαι για σένα
για σένα
Την πέφτεις στα βαθιά σε χάνω πάλι
δε βλέπεις δεν ακούς δε μου μιλάς
με δυο φτερά που σου 'δωσε η ζάλη
ανοίγεις το παράθυρο και πας
Ας πάει στα κομμάτια η αλήθεια
το ξέρω πως μπορείς χωρίς εμένα
μετράνε πιο πολύ απ'τη συνήθεια
εκείνα που ονειρεύομαι για σένα
για σένα
Για σένα που ξεχάστηκα εδώ
χαμένος στης σιωπής σου την ηχώ
για σένα ονειρεύομαι εδώ
για σένα
για σένα που ξεχάστηκα εδώ
δεμένος στο δικό σου το βυθό
για σένα ονειρεύομαι εδώ
για σένα
Πες μου ότι εκείνες οι νύχτες μας δεν χαραμίστηκαν στο σκονισμένο παρόν μας
Πες μου ότι όταν φύγω δεν θα νιώσεις ελευθερία αλλά κενό και νοσταλγία
Ότι τα χέρια σου θα ψηλαφούν το κρεβάτι την ώρα που θα κοιμάσαι και θα έρχονται δάκρυα στα μάτια σου όταν θα ψιθυρίζεις το όνομά μου καθώς κάτω από τα δάχτυλα σου θα νιώθεις μόνο τα κρύα σεντόνια
Πες μου ότι τα μάτια σου ακόμα θα με ψάχνουν στους δρόμους που περπατάς κι ας μην είμαι πουθενά κοντά
Πες μου ότι ο λόγος που σταμάτησες να μιλάς για το κοινό μας μέλλον δεν είναι γιατί έχασες το πάθος σου γι'αυτό
Ότι τα βράδια σου θα είναι το ίδιο κρύα με τα δικά μου
Και ότι μόνο εγώ θα μπορούσα να τα ζεστάνω
Πες μου ότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με σένα,αλλά και με μένα
Ότι ακόμα θυμάσαι τους λόγους που με αγάπησες και δεν θεωρείς ότι ήταν μια παρόρμηση της στιγμής
Πες μου οτι οι φωτεινές νύχτες σου θα δώσουν τη θέση τους στο σκοτάδι τώρα που θα φύγω
Και ότι οι μέρες σου ακόμα θα χρειάζονται το φως μας για να είναι φωτεινές
Πες μου ότι όταν θα το διαβάζεις αυτό δεν θα στενοχωρηθείς,γιατί θα έχω δίκιο, αλλά θα γελάσεις γιατί είναι χαζές και αβάσιμες ανησυχίες μου
Πες μου ότι έχεις ανάγκη να ξέρεις ότι σε χρειαζόμαι και δεν πιέζεσαι από αυτό
Πες μου ότι με χρειάζεσαι κι εσύ
Πες μου ότι ακόμα με θες
Πες μου ότι ακόμα με αγαπάς όπως πάντα
Στίχοι:
Το ξέρω είναι άτιμη η νύχτα
τη στήνει και σε βάζει στο σημάδι
τα φύλλα ανακάτωσε και ρίχτα
και πάρε μου τον πόνο μ'ένα χάδι
Το ξέρω είναι άτιμο το βράδυ
σε παίρνει και σε πάει στα χαμένα
σαν φώτα βυθισμένα στο σκοτάδι
εκείνα που ονειρεύομαι για σένα
για σένα
Την πέφτεις στα βαθιά σε χάνω πάλι
δε βλέπεις δεν ακούς δε μου μιλάς
με δυο φτερά που σου 'δωσε η ζάλη
ανοίγεις το παράθυρο και πας
Ας πάει στα κομμάτια η αλήθεια
το ξέρω πως μπορείς χωρίς εμένα
μετράνε πιο πολύ απ'τη συνήθεια
εκείνα που ονειρεύομαι για σένα
για σένα
Για σένα που ξεχάστηκα εδώ
χαμένος στης σιωπής σου την ηχώ
για σένα ονειρεύομαι εδώ
για σένα
για σένα που ξεχάστηκα εδώ
δεμένος στο δικό σου το βυθό
για σένα ονειρεύομαι εδώ
για σένα
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
"Αξίζει..;
"...πώς είναι να θες απεγνωσμένα κάποιον, να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς κι εκείνος να μην σε θέλει, να νιώθεις ότι απλά περνά την ώρα του μαζί σου. ΘΛΙΒΕΡΟ..
Και από αυτό το στάδιο περνάς στο επόμενο, της απαξίωσης. Και σκέφτεσαι.. 'Για λίγα φιλιά,λίγα χάδια, λίγες τρυφερές στιγμές..αξίζει να το υποστώ; Μόνο και μόνο γι'αυτό;'
Και μετά από αυτό αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά. Να απογοητεύεσαι για όλο αυτό (που ξαφνικά νομίζεις ότι το έφτιαξες μόνο σου στο μυαλό σου) και να λες: 'Δεν γαμιέται! Αφού έτσι κι αλλιώς δεν με γουστάρει, είτε είμαστε μαζί είτε χώρια πάλι σκατά είμαι.' Και όλα αυτά να εναλάσσονται στο κεφάλι σου ξανά και ξανά.."
Τι είδους παρόν μπορεί να υπάρξει με τέτοιες σκέψεις για το παρελθόν;
Ειδικά όταν το παρόν από μόνο του δοκιμάζει αντοχές και κρέμεται από λεπτές κλωστές..
Δεν θα κοιτάξω άλλο πίσω..
Όταν φύγω θα πούμε αντίο..
Και από αυτό το στάδιο περνάς στο επόμενο, της απαξίωσης. Και σκέφτεσαι.. 'Για λίγα φιλιά,λίγα χάδια, λίγες τρυφερές στιγμές..αξίζει να το υποστώ; Μόνο και μόνο γι'αυτό;'
Και μετά από αυτό αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά. Να απογοητεύεσαι για όλο αυτό (που ξαφνικά νομίζεις ότι το έφτιαξες μόνο σου στο μυαλό σου) και να λες: 'Δεν γαμιέται! Αφού έτσι κι αλλιώς δεν με γουστάρει, είτε είμαστε μαζί είτε χώρια πάλι σκατά είμαι.' Και όλα αυτά να εναλάσσονται στο κεφάλι σου ξανά και ξανά.."
Τι είδους παρόν μπορεί να υπάρξει με τέτοιες σκέψεις για το παρελθόν;
Ειδικά όταν το παρόν από μόνο του δοκιμάζει αντοχές και κρέμεται από λεπτές κλωστές..
Δεν θα κοιτάξω άλλο πίσω..
Όταν φύγω θα πούμε αντίο..
Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
"Smiling next to you.."
Πάλι εδώ για λίγο..Κοντά σου και κοντά σε όλα.Τετριμμένο..μα είναι σαν να μην έφυγα.Όλα καλά (;) αλλά υπάρχουν πολλά ανείπωτα.Μένουν έτσι γιατί πιστεύω ότι κάποιες φορές δεν αλλάζει κάτι με τα λόγια .
Αλήθειες..
Ψέμματα..
Ίδια..
Όλα..
Lyrics:
Hush now, don't you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You're lying safe in bed
It was all a bad dream
Spinning in your head
Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day
Your dream is over... or has it just begun?
There's a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn't realize and you were scared
It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see
This magic new dimension
I- will be watching over you
I- am gonna help you see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you, in Silent Lucidity
-spoken during solo-
[Visualize your dream]
[Record it in the present tense]
[Put it into a permanent form]
[If you persist in your efforts]
[You can achieve dream control]
[Dream control]
[How's that then, better?]
[Dream control]
[Dream control]
[Dream control]
[Dream control]
[Help me]
If you open your mind for me
You won't rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin
Living twice at once you learn
You're safe from pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream's alive, you can be the guide but...
I- will be watching over you
I- am gonna help to see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you....
Αλήθειες..
Ψέμματα..
Ίδια..
Όλα..
Lyrics:
Hush now, don't you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You're lying safe in bed
It was all a bad dream
Spinning in your head
Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day
Your dream is over... or has it just begun?
There's a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn't realize and you were scared
It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see
This magic new dimension
I- will be watching over you
I- am gonna help you see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you, in Silent Lucidity
-spoken during solo-
[Visualize your dream]
[Record it in the present tense]
[Put it into a permanent form]
[If you persist in your efforts]
[You can achieve dream control]
[Dream control]
[How's that then, better?]
[Dream control]
[Dream control]
[Dream control]
[Dream control]
[Help me]
If you open your mind for me
You won't rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin
Living twice at once you learn
You're safe from pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream's alive, you can be the guide but...
I- will be watching over you
I- am gonna help to see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




